Co się działo z Interem?

Inter Mediolan po sześciu i pól roku wraca do ligi mistrzów. Dla fanów tego zespołu to wieczność, a awans został wywalczony w ostatniej kolejce – w dramatycznym meczu w Rzymie, w którym tylko zwycięstwo dawało awans. Do 78 minuty Lazio prowadziło 2-1, jednak wtedy trzy minuty zatrzęsły Rzymem. Najpierw Mauro Icardi, a następnie Matías Vecino dały czwarte miejsce Nerazzurri lepszym wynikiem bezpośrednich spotkań. Tak długi okres oczekiwania wynikał z dwóch powodów.

  1. Odejście Jose Mourinho po najlepszym sezonie w nowoczesnej historii Interu, czyli sezonu 2009/10. Jose zwyciężył wtedy w Serie A, Pucharze Włoch oraz Lidze Mistrzów. Choć od tego wydarzenia minęło osiem lat, do dziś pamiętamy pierwszy mecz półfinału ligi mistrzów z broniącą trofeum FC Barcelona zakończone zwycięstwem 3-1 (gole Wesley`a Sneijdera, Maicona i Diego Milito) oraz finał z Bayernem Monachium wygrany 2-0 po dwóch bramkach Milito. Po sezonie odszedł trener, ale udało się otrzymać niemal cały skład. Dodam, że skład nagrodzony laurami: piłkarza (Milito), bramkarza (Julio Cesar), obrońcy (Maicon), pomocnika (Sneijder) i napastnika roku (Milito)! Dodatkowo mieli piłkarza roku w afryce (Eto’o), najlepszego młodego piłkarza (Mario Balotelli) i oczywiście trenera roku. Niemal, bo jedynie wspomniany Balotelli odszedł do Manchesteru City, ale Inter nadal miał wielki potencjał. Dało to drugie miejsce w lidze, ale mianowany na następce Mou, Rafa Benitez dzień przed wigilia został zdymisjonowany, a Leonardo, który kończył sezon był już trzecim trenerem w ciągu pól roku. W lidze mistrzów Inter wyszedł z pierwszego miejsca w grupie, w kolejnej rundzie eliminując Bayern Monachium, jednak w w ćwierćfinale uległ Schalke. Przegrany pierwszy mecz 2-5 to kres tamtego zespołu, w którym kapitalny sezon rozegrał Samuel Eto’o. Kameruńczyk strzelił w sumie 37 bramek, w tym m.in. 21 w lidze i 8 w lidze mistrzów.
  2. Przed sezonem 2011/12 z klubu odszedł Samuel Eto’o (Anży Machaczkała), a pozyskany w jego miejsce Diego Forlan (miał już 32 lata) rozczarował. Forlan już wtedy miał 32 lata, był najlepszym zawodnikiem zakończonego rok wcześniej mundialu, ale w lidze strzelił w barwach Atletico sześć bramek i za zaledwie pięć milionów został zawodnikiem Interu. Oprócz Eto`o, również z klubu odszedł Leonardo, a zatrudniony w jego miejsce Gian Piero Gasperini został wyrzucony we wrześniu zaledwie po rozegraniu czterech oficjalnych spotkań:

Serie A 20 września 2011 Novara Novara 3-1 Inter Mediolan
Serie A 17 września 2011 Inter Mediolan 0-0 AS Roma
Liga Mistrzów 14 września 2011 Inter Mediolan 0-1 Trabzonspor
Serie A 11 września 2011 US Palermo 4-3 Inter Mediolan

Forlan po strzeleniu dwóch goli w rundzie jesiennej opuścił drużynę, a nowy trener Carlo Ranieri został zastąpiony w marcu przez Andrę Stramaccioniego. Pięciu trenerów w dwa sezony to katastrofa, której zwieńczeniem był rewanżowy mecz 1/8 finału ligi mistrzów – bramka Brandao z Olympique Marsylia 13 marca 2012 w 92 minucie meczu rewanżowego zakończyła przygodę z liga mistrzów.

Powierzenie roli trenera Stramaccioniemu było fatalnym rozwiązaniem, nie sprostał on sporym oczekiwaniom, czyli walki o scudetto, względnie walki o najlepszą trójkę w serie A dającą awans do ligi mistrzów. Przez półtora roku, kiedy był trenerem z klubu odchodzili kolejni piłkarze, a zmiennicy byli co najwyżej średniej klasy. Dziewiąte miejsce na zakończenie sezonu było najgorsze od 1993/1994, wtedy jednak 13 miejsce było połączone z triumfem w pucharze UEFA. Symbolem dziesiątej drużyny serie A był Rodrigo Palacio – najlepszy strzelec Interu, który przez pięć sezonów począwszy od 2012/13 strzelił w sumie 39 bramek w lidze. Inter nie miał ani trenera, ani napastnika. W trakcie kolejnego sezonu, Massimo Moratti sprzedał klub grupie kapitałowej International Sports Capital na czele której stał Erick Thohir. Skończyła się era, Morattiego, który był Prezydentem Interu w latach 1995-2013, w których zdobył pięć Mistrzostw Włoch, Puchar UEFA, cztery Puchary Włoch, cztery Superpuchary Włoch, Puchar Ligi Mistrzów i Klubowe Mistrzostwo Świata. Większość z tych trofeów została zdobyta za kadencji Jose Mourinho.

Po Stramaccionim, klub objął Walter Mazzarri, który doprowadził sezon wcześniej Napoli do drugiego miejsca w lidze. W Interze nie powiodło się także Mazzariemu – zajął piąte miejsce, a w kolejnym sezonie po kłótni z Morattim (honorowy Prezydent) odszedł. Erick Thohir postawił na Roberto Manciniego, który trenował z powodzeniem Inter w latach 2004 – 2008 roku zdobywając min. trzy mistrzostwa Włoch. W tej historii także nie było happy endu, choć pojawiła się gwiazdka. To właśnie u Manciniego rozbłysła gwiazda Mauro Icardiego, który w wieku 22 lat został królem strzelców. Jednak na koniec sezonów zaledwie ósme i czwarte miejsce Manciniego nie zadowalało Thohira i po sezonie znowu Inter zatrudnił nowego trenera. Dodam, że czwarte miejsce na koniec sezonu 2015/16 nie oddaje ogromnej dysproporcji pomiędzy top3, a resztą ligi:

1 Juventus 91 pkt.
2 Napoli 82 pkt.
3 Roma 80 pkt.
4 Inter 67 pkt.

Zatrudnienie Franka De Boera, który czterokrotnie wygrywał Eredivisie okazało się kolejną klapą. Sezon próbowano ratować byłym trenerem m.in. Lazio Stefano Piolim, który w sezonie 2014/15 akurat był trzeci i poprowadził Biancazzurri do ligi mistrzów. Pioli także nie podołał, a na koniec ostatnie trzy mecze sezonu prowadził trener Primavery Stefano Vecchi. Efekt? Ósme miejsce i brak możliwości gry w europejskich pucharach.

W Interze rewolucja zaczęła się jeszcze pod koniec sezonu, dyrektorem sportowym mediolańskiego klubu został Walter Sabatini, który wcześniej pracował w Romie. W czerwcu ogłoszono, że trenerem zostanie Luciano Spalletti z.. Romy. Co ciekawe, Massimo Moratti chciał zatrudnić Spallettiego po sezonie 2011/12, w którym Inter miał trzech trenerów (Gasperini, Ranieri, Stramaccioni) i być może uniknąłby blamażów w kolejnych sezonach. Spelletti przyszedł do nowego klubu jako wicemistrz Włoch, a zdobycie 87 punktów, co było najlepszym wynikiem w historii AS Roma. Przed sezonem wiadomo było, że wejdzie nowa reforma Ligi Mistrzów 2018/19, która nawet czwartej drużynie serie A daje awans do ligi mistrzów – obsesji Ericka Thohira. Od teraz nie trzeba ścigać się z Juventusem, Napoli czy Romą. Wystarczy pilnować reszty, w szczególności wspomnianej w pierwszym zdaniu drużynie Lazio Rzym. Rywal zza miedzy AC Milan miał swoje problemy, dlatego awans wydawał się realny, a do powrotu do ligi mistrzów oprócz Spallettiego, w głównej mierze poprowadził król strzelców Mauro Iccardi (po raz drugi w karierze).

We wtorek, 18 września 2018 Inter podejmie Tottenham, a w grupie rozegra jeszcze spotkania z FC Barceloną i PSV Eindhoven. Trudny będzie powrót, Inter nie jest faworytem do awansu z grupy, ale jest to wina zarządzania klubem. Brak konkretnego planu na szkoleniowca, nieuzupełnienie na czas wielkiej drużyny z 2010 perspektywicznymi zastępcami, w tym regularnego strzelca po odejściu Eto`o zadecydował o czwartym koszyku. Rozstawienie odbywa się na podstawie rankingu z pięciu poprzednich sezonów ligi mistrzów oraz ligi europy, w których Inter aż trzykrotnie nie występował, a postawę w sezonie 2016/17 należy przemilczeć:

2017/18 – brak awansu do pucharów
2016/17 – ostatnie miejsce w grupie – dwie porażki z Hapoel Be’er Sheva, jedna ze Southamptonem i jedna ze Spartą Praga
2015/16 – brak awansu do pucharów
2014/15 – w 1/16 odpadł z Wolfsburgiem
2013/14 – brak awansu do pucharów