Dziesiątka najlepszych piłkarzy 2019

Pierwsza dziesiątka plebiscytu „France Football” prezentuje się następująco:

1. Leo Messi (Hiszpania / FC Barcelona)
2. Virgil van Dijk (Holandia / Liverpool FC)
3. Cristiano Ronaldo (Portugalia / Juventus FC)
4. Sadio Mane (Senegal / Liverpool FC)
5. Mohamed Salah (Egipt / Liverpool FC)
6. Kylian Mbappe (Francja / PSG)
7. Alisson Becker (Brazylia / Liverpool FC)
8. Robert Lewandowski (Polska / Bayern Monachium)
9. Bernardo Silva (Portugalia / Manchester City)
10. Riyad Mahrez (Algieria / Manchester City)

Analizowałem w/w kolejność i poniżej luźne wnioski:
1. Triumf Liverpoolu i postawa w drugiej części roku to wielkie osiągniecie, ale czterech piłkarzy w siódemce, to stanowcza przesada. Nie mam wrażenia, że to najlepsi piłkarze świata, raczej elementy niesamowitej układanki Jurgena Kloppa, w której najważniejszą postacią jest trener The Redds.
2. Triumf Riyada Mahreza w PNA przeszedł niezauważenie, fachowcy przypominają rolę rezerwowego u Pepa Guardioli, ale przecież mowa o kluczowym piłkarzu zwycięzców czarnego kontynentu, nominowanego do jedenastki turnieju. Triumf w Mistrzostwach Europy daje finalnie pewne Top3, dlaczego więc dyskredytujemy PNA? Gdyby finał wygrał Senegal, czy Sadio Mane byłby także traktowany drugorzędnie?
3. Gdyby Tottenham zwyciężył ostatni mecz Ligi Mistrzów – czy Harry Kane byłby drugi, Son piąty i jeśli Lucas strzeliłby gola w finale, tak samo byłby w top 10. Czy w takiej alternatywnie byłby maksymalnie jeden piłkarz z Liverpoolu w „10”? Przecież to „aż” jeden mecz.
4. Mane był najlepszym zawodnikiem Liverpoolu, strzelał ważne bramki (po dwie z Bayernem i Porto) plus finał PNA. Lokomotywa niesamowitego trio, w plebiscytach gdzieś w cieniu Van Dijka, zupełnie nie zasłużenie.
5. Kto był ważniejszy w defensywie Liverpoolu – Van dijk czy Allison? Wydaje mi się, że bramkarz rozwinął się tak bardzo, że jest w Top3 (z Oblakiem i Ter Stagenem), a może nawet najlepszy na świecie. Różnica pomiędzy Liverpoolem Cariusa i Liverpoolem Allisona to wynik decydującego meczu Ligi Mistrzów.
6. Dziwny hype na Van Dijka, który nie miał lepszego roku niż Ramos 2014 i 2016, gdy ten strzelał bramki w finale Ligi Mistrzów albo Varane, gdy zdobywał LM i Mistrzostwo Świata. Holender nie jest (jeszcze) legendarnym obrońcą, to dopiero drugi tak mocny rok i czekamy na duży turniej, czyli prawdziwą weryfikację.
7. Lewandowski w Bundeslidze miażdży: 14 meczów – 16 bramek i 1 asysta, ale Ciro Immobile ma jeszcze lepsze statystyki w Serie A: 15 meczów – 17 bramek i 5 asyst. Nikt jednak nie podnosi we Włoszech casusu Immobile. U nas brak Lewego w top3 był skandalem. A dziennikarze umieszczali go nawet na pierwszym miejscu (!).
8. Brakuje najlepszego piłkarza mistrza Anglii – Raheema Sterlinga. Jest dwójka (Bernardo Silva i Riyad Mahrez) w dziesiątce, ale bez Anglika nie byłoby mistrzostwa zdobytego 98 punktami.
9. Razi również niedocenienie sukcesu Portugalii w Lidze Narodów – przecież Bernardo Silva był architektem tej drużyny, w dodatku wygrał Premier League, a Cristiano Ronaldo hat-trickiem strzelonym w Szwajcarii, doprowadził drużynę do finału. W 1/8 strzelił hat-tricka Atletico samodzielnie odrabiając straty z pierwszego meczu (0-2), w dwumeczu z Ajaxem strzelił po bramce. Portugalczyk był najlepszym piłkarzem Serie A, a mimo tego Polscy dziennikarze umieszczali wyżej Lewego.
10. Liga Narodów jest drugorzędnym turniejem, traktowany niczym PNA. Ciekawe jakbyśmy patrzyli na te rozgrywki gdybyśmy wyszli z grupy do Final Four. Na pewno dziennikarze z Polski używaliby tego jako argumentu.
11. Mbappe ma niesamowitych managerów, jest globalną marką – strzela mniej w Ligue 1, odpada z Ligi Mistrzów a łapie się (niezasłużenie) w szóste. Dalej pamięta się Mistrzostwa Świata ale to nie ten rok.
12. Nikt zagranicą nie ogląda Bundesligi i gdyby nie Robert, Polacy także by jej nie oglądali. Ci, co wspomną o polskiej tradycji Bundesligi odsyłam do Serie A – przez lata nie oglądaliśmy w niej naszego rodaka, a potencjalne starcie Napoli – Milan z Polakami w składzie, ogląda tylu kibiców, co El Clásico.
13. Dusan Tadić był do pewnego momentu najlepszym piłkarzem Ligi Mistrzów, wyrzucał kolejno Real (trzykrotnego zdobywcę) i Juventus (który go kupił). Z Królewskim w rewanżu zanotował bramkę i dwie asysty, a gra w małym (w porównaniu do gigantów) klubie Europy + fenomenalny w dobrej lidze 28 bramek i 14 asyst.
14. Messi – przekreślanie całego sezonu przez rewanżowy półfinał z Liverpoolem jest niesprawiedliwe dla kosmity. Ma 32 lata i regularnie notuje 1,5 punktu w klasyfikacji kanadyjskiej, w fazie pucharowej LM zdobył sześć bramek (po dwie w każdym dwumeczu).
15. Kevin De Bruyne gra niesamowitą piłkę na wyspach – najlepszą w Premier League na jesień. Dlaczego to pomijamy? Bo dziennikarze w podsumowaniu roku oceniają jedynie wiosnę?
16. Im bliżej końca roku, tym bardziej się zastanawiam, kiedy najważniejszym zawodnikiem defensywy Liverpoolu zostanie Trent Alexander-Arnold. Obstawiam już za rok.

Dlatego moim zdaniem tak powinna wyglądać czołowa dziesiątka:

1. Leo Messi (Hiszpania / FC Barcelona)
2. Cristiano Ronaldo (Portugalia / Juventus FC)
3. Sadio Mane (Senegal / Liverpool FC)
4. Raheem Sterling (Anglia / Manchester City)
5. Alisson Becker (Brazylia / Liverpool FC)
6. Virgil van Dijk (Holandia / Liverpool FC)
7. Robert Lewandowski (Polska / Bayern Monachium)
8. Kevin De Bruyne (Belgia / Manchester City)
9. Harry Kane (Anglia / Tottenham Hotspur)
10. Riyad Mahrez (Algieria / Manchester City)

Haaland w BVB, czyli (znowu) w Dortmundzie znakomicie pracują nad transferami

Zmiana klubu przez Eringa Haalanda na trzy dni przed otwarciem okna transferowego to ogromna sensacja i zarazem policzek dla innych klubów, które podobno były w grze – Manchesteru United (Ole Gunnar Solskjaer prowadził go w Molde), Juventusu Turyn i RB Lipsk. Owszem Haland miał zapisaną klauzulę odstępnego i to piłkarz ostatecznie wybiera, ale w dobie dzisiejszych transferów, duże koncerny potrafią zmotywować, zwłaszcza, gdy do gry wchodzi agent piłkarza Mino Raiola. Tak czy inaczej, to świetny ruch dla obu stron – Borussia otrzymuje piłkarza na lata, który wspólnie z Jadonem Sancho jest najlepszym młodym duetem w Europie!

Ering Haaland to 19 letni zawodnik, który objawił się piłkarskiemu światu w maju na Mistrzostwach Świata U-20, gdy z Hondurasem strzelił dziewięć goli, a drugi raz jego gwiazda rozbłysła w meczu z KRC Genk, gdy strzelił hat-tricka. W sumie w rozgrywkach grupowych Ligi Mistrzów strzelił osiem bramek (więcej bramek ma tylko Robert Lewandowski – dziesięć) w sześciu meczach (i asysta), ale patrząc przez liczbę minut na boisku – strzelał gola co 47 minuty. I to wcale nie ogórkom – jedną Liverpoolowi, trzy Napoli i cztery Genk. Do tego w Austriackiej Bundeslidze w 14 meczach także nie w pełnym wymiarze czasowym zaliczył 16 bramek i sześć asyst. Największe objawienie piłkarskie w Europie zmienia klub w idealnym dla siebie momencie – w końcu Red Bull Salzburg odpadł z Ligi Mistrzów, a BVB gra dalej, a przeciwko PSG zagrają z Haalandem. Eksplozja talentu Norwega jest wielka, przytoczę tutaj wyniki z poprzedniego (całego) sezonu (za transfermarkt)

Bundesliga – dwa mecze, 82 minuty, bramka,
OFB Cup – dwa mecze, 63 minuty,
Liga Europy – jeden mecz, cztery minuty,
Kwalifikacje Ligi Europy – pięć meczów, cztery bramki, jedna asysta, 406 minut.

Jednym słowem „przepaść” – rok temu nikomu nie znany wcześniej piłkarz, dzisiaj wschodząca gwiazda europejskiej piłki, wyceniana na 45 mln euro. Ogromny talent rozkwita w niesamowitym tempie – zdążył juz zadebiutować w reprezentacji Norwegii, ale wcześniej z powodzeniem grał w młodzieżowych reprezentacjach swojego kraju (za transfermarkt):

Norwegia U21 – 3 meczów,
Norwegia U20 – 5 meczów, 11 bramek,
Norwegia U19 – 6 meczów, 6 bramek,
Norwegia U18 – 6 meczów, 6 bramek,
Norwegia U17 – 5 meczów, 2 bramki,
Norwegia U16 – 17 meczów, 1 bramka
Norwegia U15 – 4 meczów, 4 bramki.

Borussia Dortmund to idealna trampolina do większych klubów, co pokazują ostatnie przykłady Roberta Lewandowskiego (Bayern Monachium), Ousmane Dembélé (FC Barcelona), Pierre-Emericka Aubameyanga (Arsenal Londyn, choć dzisiaj trudno ocenić ten klub jako większy) i Christian Pulisic (Chelsea Londyn). Mierzący 194 cm piłkarz jest skrojony do gry na wyspach i bacznie obserwować jego grę będę najwięksi (i najbogatsi). Borussia wyrosła w ostatnich latach na najlepszy klub do rozwoju dla młodych/zdolnych. Owszem Austriacka Bundesliga to inny poziom, a fizyczna gra w lidze naszej sąsiadów na początku przysporzy mu problemów, ale jeśli ma rozwijać się dalej – trafił najlepiej jak mógł. Sancho, Julian Brandt, Thorgan Hazard oraz przede wszystkim Marco Reus grali jesienią najbardziej ofensywna piłkę w Bundeslidze. A Haaland w przeciwieństwie do innych opcji klubowych, będzie mial na Signal Iduna Park pierwszy plac i wiele cierpliwości od Luciena Favre’a. W dodatku od odejścia Aubameyanga kibice czekali na prawdziwego środkowego napastnika, którym mimo początkowej skuteczności nie był Paco Alcácer.

Haaland podpisał z Borussią cztero i pół letni kontrakt. Ma zarabiać w Dortmundzie sześć mln (z bonusami osiem) euro rocznie. BVB zaskakuje w kolejnym okienku – w maju 2019 podpisali kontrakty z Nico Schulzem, Thorganem Hazardem i Julianem Brandtem. Znakomicie realizują swoje transferowe plany, a zanim rozpoczęło się zinowe okno transferowe, podpisany został prawdopodobnie najlepszy zawodnik dostępny na rynku.

Poniżej kwoty transferowe:

Wykup klauzuli przez BVB (kasa dla Salzburga) – 20 mln euro,
Agent Mino Raiola – 15 mln euro,
ojciec piłkarza – 10 mln euro.

Czyli ojciec i agent piłkarza zgarnęli więcej niż klub! dość zaskakujące, ale przecież gdy Raiola przeprowadzał transfer Paula Pogby na 105 mln otrzymał następujące prowizje:

27 mln od Juventusu,
19,4 mln w pięciu ratach od Manchesteru United,
2,6 mln zapłacił sam Pogba.

[historia] grudniowe rozkminy.blog 2018 i 2017

Zachęcam do przypomnienia sobie rozkmin, które pojawiły się na blogu w ubiegłych latach.


2018

Brawa dla TVP Sport za transmisje NBA retro

Eliminacje euro 2020 sprawdzimy na livescore lub flashscore

Wczesne wybory do All-Star


2017

Dlaczego Weah w sezonie 1994/95 nie był najlepszy

Trochę statystyk fazy grupowej LM 2017/18

Grupa, z której każdy chce wyjść

Po finale Klubowych Mistrzostw Świata – Liverpool wygrał po słabym meczu z Flamengo, a FIFA szykuje zmianę formatu

Finał finałów – tak można określić turniej, w którym spotykają się najlepsze drużyny klubowe z każdego kontynentu. Klubowe Mistrzostwa Świata to elitarne rozgrywki nie dla każdego, zresztą zwycięski Liverpool wygrał je po raz pierwszy, a Ligę Mistrzów zwyciężył sześciokrotnie. Niestety w erze przeładowania kalendarza piłkarskiego, mecz w tej formule absolutnie zbędny.

Slogan „pieniądze rządzą futbolem” pada przy każdej okazji, więc naturalnym było przekształcenie Pucharu Interkontynentalnego w rozgrywki, w której swoją drużynę ma każdy region świata. Zbiegło się to z wzrastająca przepaścią finansową i sportową, a dzisiaj rozgrywki w tym formacie nie mają sensu. Ćwierćfinały dla najsłabszych federacji oraz półfinały i finał w trakcie sezonu, nie przyciągają kibiców przed telewizorów. Nawet fani Premier League wybrali wczoraj mecz Manchesteru City z Leicester. Rywalizujący z nimi Liverpool rozegra dwa mecze w kalendarzu więcej, w dodatku będzie musiał odrobić przełożony mecz z West Hamem. Absurdalnie wyglądający kalendarz Liverpoolu sprawił, że dzień przed półfinałem z Monterey mieli oni rozegrać mecz w EFL Cup z Aston Villą. Jurgen Klopp wystawił w nim głębokie rezerwy i uległ 0-5, co może docelowo dać na wiosnę chwilę odpoczynku, gdy inne kluby będą grąć i o ten puchar.

Za dwa lata rozgrywki o Klubowy Puchar Świata przejdą kolejną reformę, niestety nieuniknioną. 24 drużyny, w tym osiem z Europy i rozgrywki po sezonie klubowym, a nie w trakcie, to ogromne Klubowe Mistrzostwa Świata. Czyli w latach parzystych reprezentacyjne Mistrzostwa świata i Europy, a w nieparzystych klubowe, na razie zaplanowane na 2021 i 2025. Nowy format, to dużo drużyn, dużo krajów i dużo kontynentów. FIFA z zazdrością patrzy na europejską federację i także chce czerpać zyski z meczów Liverpoolu, Realu czy Liverpoolu z Realem. Dlatego za chwilę oglądanie takich drużyn jak Flamengo będzie możliwe jedynie w rozgrywkach grupowych, a w pucharowych ponownie zagra Liverpool z Manchesterem City. Tak jak w Premier League, F.A. Cup, EFL Cup, Lidze Mistrzów i wreszcie w Klubowych Mistrzostwach Świata – najlepsi będą grali nieustannie ze sobą i tylko dzięki Aston Villi nie zobaczymy ich w Pucharze Ligi.

Sam mecz finałowy był słaby. Słyszałem głosy o grze w piłkę drużyny Flamengo, ale musimy mieć naprawdę małe oczekiwania, że to wystarczy. 99 minut czekaliśmy na gola, zresztą jedynego w tym meczu. Wcześniej najciekawszym wydarzeniem był VAR z 93 minuty i rozstrzyganie – karny czy wolny po faulu Rafinhi na Mane oraz czerwona czy żółta? Ostatecznie żółta za kłótnie i faul po strzale, ale na dziesięć takich interpretacji pewnie osiem byłoby innych. Jedyna bramkę strzelił Firmino po podaniu Mane.

Czasy Pucharu Interkontynentalnego w Tokio już nie wrócą, kluby z Ameryki Południowej są regularnie podkupywane nie tylko przez wielkich, ale także średnich jak Szachtar czy Benfica, choć dzisiaj trudno i te kluby nazywać średnimi. To już nie będzie przepustka do wielkiej piłki, nie będzie meczów jak w 2000, gdy oglądaliśmy mecz Boca Juniors z Galaktycznym Realem, który ucieszył dwoma bramkami Martin Palermo, a do wielkiej piłki wchodził Juan Román Riquelme, na dwa lata przed transferem do Barcelony. Dzisiaj w drużynach kasy Flamengo grają Rafinha, Felipe Luis czy Diego Alves. Piłkarscy emeryci, dla których to ostatni mecz na wielkiej scenie.

Śląsk basket #20: popis ataku i obrony Śląska, z Warszawy z tarczą #plkpl

Zapowiedź (TUTAJ).

Zaczęło się nerwowo, bo pierwsze punkty zdobył Maciej Wojciechowski z kontrataku, ale na kolejne punkty z gry Śląska czekaliśmy do trzeciej minuty. Legia w tym czasie trafiła tylko z osobistego. Po akcji 2+1 Devoe Josepha, kolejnego kontrataku Wojciechowskiego  i osobistych Michaela Humphreya było już 9-2. Pod wodzą nowego trenera Vidina, najwięcej skorzystał właśnie Humphrey, który jest nie tylko zawodnikiem pierwszej piątki, ale także egzekutorem akcji w tym za trzy punkty po której Śląsk objął prowadzenie 19-7, a po kolejnej trójce Josepha w pierwsze siedem minut Śląsk uzyskał 15 punktowe prowadzenie. Nowo pozyskany Kahlil Dukes trafił raz za trzy z czerech rzutów, czyli tyle samo co Jakub Musiał w pierwszej próbie za trzy. Więcej minut w rotacji dla Musiała jest zgodne z filozofią Prezesa Michała Lizaka, bo przecież pierwszym zawodnikiem wchodzącym z ławki już w czwartej minucie kwarty był Aleksander Dziewa. Po trójce Musiała było 27-9, ale w dwóch kolejnych akcjach trafił Michalak zmniejszając prowadzenie. Na dwie akcje Michalaka odpowiedział Olivera Vidina, który do krycia desygnował Torina Dorna, który już w pierwszej akcji obronnej wymusił airball legionisty. Następnie mieliśmy kilka błędów z obu stron, ale wrocławianie po pierwszej kwarcie prowadzili 28-17, dzięki ośmiu stratom Legii i aż ośmiu asystom Śląska.

Dorn w pierwszej akcji ofensywnej, przepchnął Michała Michalaka, ale dostał zablokowany przez Milana Milovanovića. W tym pojedynku dwóch jakże innych zawodników, było widać brak doświadczenia parkietowego, zwanego potocznie cwaniactwem. Gdy chwilę później Dziewa został zablokowany przez Nizioła i Dorn ponownie do Milovanovića, Legia po kontraktach zmniejszyła stratę do 31-33, a następnie doprowadziła do remisu. W osiem minut gospodarze odrobili 18 punktów za sprawą Dukesa, Michalaka i Milovanovića. Pierwsze punkty po dłuższym okresie zdobył z alley-upa Dziewa po podaniu Kamila Łączyńskiego. Potem mieliśmy dwie kolejne trójki Michalaka (już miał na koncie 16 punktów) i ponownie na tablicy wyników był remis po 39. Nic dziwnego, że Legia zaczęła gonić, jeśli na tym etapie meczu Milovanović po raz czwarty zablokował zawodnika gości (tym razem Josepha). Na szczęście chwalony ostatnio Humphrey czyścił tablice, dobrze przechodzący z obrony do ataku Danny Gibson trafił z czystej pozycji za trzy, a chwilę później Gibson znalazł Gabińskiego, który także trafił z dystansu. Wynik do przerwy ustalił Milovanović trafiając na 49-41. Śląsk prowadził, ale gdy poślizgnął się Dorn w ostatniej akcji, kibice nie mieli tęgiej miny.

W trzeciej kwarcie Dueks dwoma trojkami otworzył wynik dla Legii i pokazał, że można pozyskać dobrego zawodnika w trakcie sezonu. W debiucie do przerwy miał 5 pkt i 6 as, a po pierwszej minucie drugiej połowy 11 pkt. 6 as. Po kilku minutach walki i punktów kosz za kosz, wrocławianie zaczynają wykorzystywać przewagę w strefie podkoszowej, a dwie kolejne zbiórki w ataku przyniosły cztery punkty wrocławianom i prowadzenie 65-56. Grający bardzo dobre zawody Joseph po kolejnej zbiórce trafił punkty, a oprócz tego świetnie dzielił się piłka i gra najefektywniejsze zawody w tym sezonie (11 pkt., 6 as, 6 zb. +30). Nawet punkty kolejne Michalaka, Pindera i Dukesa (18 pkt., 7 as., 5 zb.) nie zmieniły wyniku, a prowadzenie ok. 10 punktowe utrzymywało się dlatego, że w Legii punktowało tylko trzech zawodników, a na koniec trzeciej kwarty pozostali zawodnicy zdobyli tylko 15 punktów. Dla porównania, w Śląsku nikt nie zdobył 13 punktów.

Czwarta kwarta to niesamowita gra w obronie śląska. Kwarta rozpoczęła się od 12-0 i dwóch przerw na żądanie trenera Tane Spaseva, co przyniosło rekordowa przewagę 85-64. Defensywa wymuszała błędy 24 sekund, a dwie kolejne trójki Gibsona – był to najlepszy moment w sezonie WKS. Pierwsze punkty po pięciu minutach kwarty trafił Michalak (20 pkt., 5 zb., 4 as.). W nagrodę za postawę zespołu Łączyński (7 pkt., 5 zb., 7 as.) i Gibson (11 pkt., 5 as.) dostali wolne, a na ostatnie cztery minuty wszedł Norbert Kulon. Nie zmieniło to obrazu gry, dalej dobra obrona i kolejny run 6-0 dla Śląska. Kulon, Musiał, Żeleźniak, Dziewa i Humphrey -czterech juniorów dostało ostatnie minuty w znakomitym występie wrocławian. w ostatniej kwarcie Śląsk wygrał 25-7!  Warto odnotować takze 26 asyst, dominacje w zbiórkach (41-30) i szkoda tylko, że Torin Dorn nie wrócił po przerwie na parkiet i czekamy na oficjalne doniesienia.

Legia Warszawa – Śląsk Wrocław 71:98

Śląsk: Aleksander Dziewa 20, Michael Humphrey 12 (1), Mathieu Wojciechowski 12, Devoe Joseph 11 (1), Danny Gibson 11 (3), Michał Gabiński 9 (1), Kamil Łączyński 7 (1), Jakub Musiał 5 (1), Norbert Kulon 5 (1), Torin Dorn 3 (1), Andrew Chrabascz 3, Tomasz Żeleźniak 0.

Najlepszy zawodnik Śląska:

Aleksander Dziewa – 22 pkt., 10/13 z gry, 3 przechwyty.

Relacje z pozostałych spotkań Śląska:

Śląsk basket #19: Śląsk z Legią po prostu musi wygrać – krótka zapowiedź

Śląsk basket #18: Dwie statystyki Danny Gibsona, czyli dajmy szansę Musiałowi

Śląsk basket #17: Gabiński z Dziewą, Chrabascz z Humphreyem czy może small ball z Wojciechowskim w roli silnego skrzydłowego, czyli jak zestawić podkoszowych #plkpl

Śląsk basket #16: Jak Łączka wypada z obecnymi kolegami na parkiecie #plkpl

Śląsk basket #15: statystyki per36, czyli jak zawodnicy wypadają po ćwiartce

Przegląd Sportowy dzisiaj i jutro

Jak co sobotę kupiłem dzisiaj Przegląd Sportowy. To niemal tradycja, aby w weekend przyjrzeć się bliżej temu, co się dzieje w sporcie. Zaczęło się dawno, 20-25 lat temu, gdy jako dziecko spędzałem godziny na czytanie gazet bezpośrednio w kiosku. To było okno na świat, coś więcej niż telegazeta, (inny relikt tamtych czasów). Pani kioskarka przymykała oko nawet na to, że potrafiłem pożyczyć gazetę i podać popołudniu przeczytaną od deski do deski. Zapowiedzi, wywiady, newsy uzupełniały telewizję angielski Eurosport, jedna z trzech dostępnych wtedy w Polsce. Drugą był niemiecki DSF, który po latach kojarzy mi się z wrestlingiem i NBA, a Canal+ było wtedy jeszcze bardziej elitarne niż dzisiaj. Jeśli ktoś chciał pogłębić wiedzę, zostawała mu sportowa niedziela w TV i gazeta w kiosku. Inny świat niż dzisiaj, zresztą dodam, że część gazet w tym Przegląd Sportowy ukazywał się we Wrocławiu dzień później i o wynikach z soboty dowiadywałem się we wtorek. Dzisiaj w erze Twittera, dowiaduje się maksymalnie dwie minuty po wydarzeniu. Papier to papier, a po wielu latach prenumerowania tygodnika Piłka Nożna przerzuciłem się na Przegląd Sportowy, chcąc dowiedzieć się więcej o innych dyscyplinach oraz czytać o nich na bieżąco.

Rola prasy w dzisiejszych czasach jest marginalna – internet i wygoda ludzi mocno ograniczyła to medium, zresztą popularne jest ostatnio stwierdzenie, że Polacy nie czytają. Tak do końca nie jest, przecież Remigiusz Mróz potrafi napisać kilka książek rocznie, a nasza noblistka Olga Tokarczuk sprzedała już milion książek tłumaczonych na różne języki. Czytelnik sięgnie nadal po coś do czytania, dzisiaj jest jednak bardziej wymagający i niezadowalający się byle czym. W ostatnich latach, gdy Przeglądem kierowali Michał Pol z Przemysławem Rudzkim widać było pomysł na gazetę i ogólnie ogromne plusy za:

  • skarby kibica najlepszych lig,
  • Magazyn lig zagranicznych,
  • PS Reportaż i PS Historia,
  • felietonistów – Krzysztofa Stanowskiego, Tomasza Ćwiakaly, Dariusza Dziekanowskiego, duet Ofensywni, Mateusza Borka,
  • kreatora newsów kadry Tomasza Włodarczyka,
  • informacje koszykarskie Jakuba Wojczyńskiego i Rafała Tymińskiego.

Nie jestem fanem Ekstraklasy, ale materiały były wysokiej jakości, szczególnie piątkowy Ligowy Weekend i wywiady Izabeli Koprowiak w chwili z… Wiele osób można wymienić, od Macieja Kaliszuka, Michała Zaranka, Macieja Szmigielskiego, po bohaterów YouTube Jakuba Krecidło, Michała Gutkę, Dominika Piechotę i Jarka Kolińskiego. Być może właśnie YouTube z trzema flagowymi programami: Misją Futbol, English Breakfast i La Liga Loca było największym sukcesem poprzednich prowadzonych. Dla nowego pokolenia Przegląd Sportowy nie kojarzył się 98-letnią gazeta, tylko ze znanymi i lubianym youtuberami; znak czasu.

Średnia sprzedaż Przeglądu w pierwszym półroczu (za Wikipedią) wynosiła 21 tysięcy, mimo wielu zabiegów Naczelnych. Kolejny znak czasu? To na pewno, bo nikt z moich znajomych, chętnie korzystających z mediów społecznościowych nie kupuje gazet (jedynie dwie specjalistyczne o NBA). Książki dla przykładu czyta wielu, bo wybór jest ogromny. Nawet stricte sportowych dzięki m.in. Wydawnictwu SQN ukazuje się kilka w roku – od tłumaczonych zagranicznych biografii, po polskie produkcję, często pisanych przez dziennikarzy sportowych, którzy w nowych czasach muszą być multikanalowi – prowadzić Facebook, Twitter, Instagram, YouTube, czasem pisząc w gazecie lub książki, a także pokazując się w TV lub radiach, często internetowych – wypisz, wymaluj dziennikarz 2019. Gazety niestety się nie zmieniają tak szybko, a jeśli ktoś się nie zgodzi z tym faktem, odsyłam jeszcze raz do początku tego akapitu.

Po wrześniowym trzęsieniu ziemi w Przeglądzie Sportowym – zwolnieniu Pola, Rudzkiego, odejściu felietonistów Stanowskiego, Ćwiąkały, Borka (i późniejszym Włodarczyka), czas na nowe. Projektowi od 2020 ma przewodzić Michał Kołodziejczyk, posiadający znakomite pióro Redaktor naczelny WP SportoweFakty, który zupełnie niesprawiedliwie jest postrzegany jako „Pan od klików”. Dzisiaj takie są wymogi wielkich korporacji, które chcą jakość mierzyć ilością przeczytanych artykułów i klikniętych newsów. Czy to źle? W erze romantycznej sprzed 20 lat nie miało to miejsca, ale niedawny Przegląd Sportowy stawiał na jakość, a wyniki w wielkiej korporacji jaką jest Ringier Axel Springer Polska (właściciel) mierzone nakładem i sprzedażą, leciały na łeb na szyję.

Przed Przeglądem nowe wyzwanie – utrzymać się na rynku w 2020. Nie wiem czy prasy, skoro Marquad Media Polska (notabene poprzedni właściciel PS) zamyka z końcem roku drukowanego Playboya, CKM i Cosmopolitan. Być może Przegląd przeniesie się w całości do internetu, jak wiele innych biznesów. Być może zostaną drukowane wydania specjalne oraz stałe – raz lub dwa w tygodniu, w których stawiać będzie się na treść. Michał Kołodziejczyk nie raz potrafiący iść pod prąd z opiniami (jako jeden z nielicznych osób, wytyka błędy Zbigniewa Bońka), potrafi dostarczyć ją na wysokim poziomie – niedawno otrzymał wyróżnienie w konkursie Gran Press im. Bohdana Tomaszewskiego. Dzisiaj czytelnik nie oczekuję wyników (bo je zna) i zapowiedzi meczów. Ale wysokiej jakości felietony, wywiady „rzeka” – to powinien być kierunek dla PS. W internecie powinni postawić na materiały wideo, dzięki której mają drugą największą liczbę subskrypcji spośród sportowych kanałów, za kanałem „Łączy nas piłka”. I ostatni możliwy kierunek – polski „The Athletic”, czyli płatny serwis z absolutnie najlepszą treścią, który wiele razy na swoim kanale chwalił.. Przemysław Rudzki. Przegląd Sportowy to wielka historyczna marka i ogromne archiwum sportowe. Nieprzypadkowo w audycji Weszło.fm, szef TVP Sport Marek Szkolnikowski wspominał o chęci kupienia gazety przez jego redakcję.

W przyszłym roku Mistrzostwa Europy i Igrzyska Olimpijskie, czyli dwie z trzech największych imprez sportowych. Dla mnie to wystarczający powód, aby kupować gazetę także w nowym wydaniu.

Śląsk basket #19 Śląsk z Legią po prostu musi wygrać (krótka zapowiedź)

Przed Śląskiem Wrocław wyjazd do Warszawy i mecz z największą negatywna niespodzianka sezonu. Mecz o przedłużenie szans na play-offy i o kibiców w hali Orbita. Projekt EBL we Wrocławiu po domowych porażkach 6 w 7 meczach i zmianie trenera, jest zagrożony. Sportowo nie jest dobrze i nawet dodatni wyjazdowy bilans Wrocławian (3-2) nie daje pozytywnej oceny. Jeśli Śląsk z kimś wygrywał w tym sezonie, to oprócz inauguracji z Hydrotruckiem, tylko z niżej rozstawionymi drużynami (Śląsk jest dziesiąty):

11. BM Slam Stal Ostrów Wlkp.
12. PGE Spójnia Stargard
16. Polpharma Starogard Gdański

Legia w tabeli jest 15 i zwycięstwo przybliży WKS do dziewiątej Astorii Bydgoszcz, z którą gramy w następnej kolejce. Porażka oznaczać będzie prawdopodobnie kolejne zmiany w drużynie, bo klub z dwoma reprezentantami Polski nie może grać o utrzymanie. Nie po przychodził do drużyny w trakcie sezonu Oliver Vidin, ale nie tylko on; Andrew Chrabascz i Danny Gibson są pierwszymi do wylotu, a przy obecnym bilansie i kolejnych przegranych, żaden z obcokrajowców nie może być pewny pozostania. Do dzisiejszego przeciwnika – Legii Warszawa, w trakcie sezonu dołączyli Milan Milovanovic, Michał Michalak i dzisiejszego debiutanta Kahlil Dukes, ale zmiany kadrowe nie wpłynęły na zwyciestwa.

Relacje z pozostałych spotkań Śląska:

Śląsk basket #18: Dwie statystyki Danny Gibsona, czyli dajmy szansę Musiałowi

Śląsk basket #17: Gabiński z Dziewą, Chrabascz z Humphreyem czy może small ball z Wojciechowskim w roli silnego skrzydłowego, czyli jak zestawić podkoszowych #plkpl

Śląsk basket #16: Jak Łączka wypada z obecnymi kolegami na parkiecie #plkpl

Śląsk basket #15: statystyki per36, czyli jak zawodnicy wypadają po ćwiartce

Śląsk basket #14: o tym, dlaczego Andrzej Adamek został odsunięty z zespołu