Last dance epizod 1 i 2 – przedłużenie Jacksona, kontrakt Pippena i ten Krauze

Z zaciekawieniem podszedłem do nowej serii ESPN Last dance. Z jednej strony to historia legendarnej drużyny, której nigdy nie byłem fanem. Raczej czekałem aż przegra niż gloryfikowałem Michaela Jordana. Ale wiadomo, sezon nie gra, nic się nie dzieje, dlatego przesunięcie premiery na teraz jest majstersztykiem ESPN i budowaniem zainteresowania w off season. Od początku raziła mnie produkcja przez samego Jordana, którą na początku ukrywano, ale od dawna nic o MJ nie dzieje się bez MJ.

Na pierwszy ogień poszedł znienawidzony przez niego Jerry Krauze. GM Bulls, architekt sześciu tytułów z perspektywy czasu jest oceniany negatywnie. Do tego problemy z przedłużeniem kontraktu Phila Jacksona i umowa Scottiego Pippena zdominowały pierwsze wątki. A sam Krauze był obiektem żartów zawodników. To bezkompromisowy i zakompleksiony mały grubas, który chciał być w centrum wydarzeń. Oprócz prześmiewczej atmosfery otaczała nas aura wszechobecnej gloryfikacji Jordana. Był przypomniany rzut w finałowego meczu NCAA 1982 (i 16 punktów w finale, a James Worthy 28, o czym nie wspomniano) ale nikt nie wspominał, jak wyglądały pozostałe sezony w NCAA:

– 1983 – Elite Eight i porażka z Georgią (26 punktów),
– 1984 – Sweet Sixteen z porażka z Indianą (zaledwie 13 punktów).

A Jordan miał wtedy w składzie m. in. Sama Perkinsa, Brada Daugherty, a w ostatnim sezonie dodatkowo młodego Kenny Smitha. Był także pokazany pierwszy i drugi mecz z serii z Celtics z 1986, ale nikt nie mówił o sweepie 0-3. Last dance reklamowano także stawianiem Jordana w negatywnym świetle, ale nic takiego nie miało miejsca. Były za to ekskluzywne sceny i ujęcia, które robią wrażenie, jak choćby nieistniejący turniej McDonalda.

Pierwszym wątkiem był problem z przedłużeniem kontraktu Phila Jacksona, który nie chciał być w drużynie dowodzonej przez Krauze w okresie przebudowy, która zaraz miała mieć miejsce. Jordan z kolei warunkował dalszy pobyt od decyzji Phila Jacksona. Domek z kart mógł się rozsypać po sezonie 1996/97. Wtedy zainterweniował właściciel Jerry Reinsdorf, a co było dalej wszyscy wiemy – szósty tytuł, ale na tym się skończyło.

W przypadku Pippena, u którego nawet po latach słychać pretensje i żal, w dokumencie było to widać szczególnie po ogłoszeniu przedłużenia kontraktu Jacksona o rok za 5 mln $. Reinsdorf w przypadku umowy Pippena nie interweniował. Skrzydłowy w 1992 podpisał ósmy najwyższy kontrakt w lidze na siedem lat, co z perspektywy czasy było fatalną decyzją, ale nie chciał ryzykować. Wychowany w biednej rodzinie, zagrał ALL-IN, tak jakby zagrał każdy z nas. Kontrakty szły w górę w tempie, którego nikt nie przewidział i z perspektywy czasu jego 18 mln $ za siedem lat jest na poziomie minimalnych zarobków. Pieniądze i ego rozbijają każda drużynę, więc po sezonie Pippen odszedł za wielką kasą w wymianie do Houston (67,2 mln $ za pięć lat, choć ostatecznie większość zapłaciło Portland Trail Blazers). Ale wtedy mieliśmy lokaut i nie tylko w Chicago był problem z wynagrodzeniami via nowa umowa z telewizją.

Dla mnie pierwsze personalne skojarzenie z Jordanem to Pippen, ale ten drugi borykał wtedy z kontuzją i nie zrobił operacji po sezonie 1996/97, tylko czekał na transfer (ewentualnie podwyżkę). Ten się nie wydarzył, choć były możliwości (choćby za Shawna Kempa lub Tracy’ego McGradego – ale o tych ofertach w dokumencie nie wspomniano), w efekcie Jordan pojechał do Paryża na turniej bez swojego Robina.

Pippen miał w swojej karierze epizod w roli lidera, gdy po odejściu Jordana
miał życiowy sezon – zdobywał średnio 22 punkty, 8,7 zbiórki, 5,6 asysty i 2,9 przechwyty, prowadząc Chicago do wyniku 55-27 i przegranej w drugiej rundzie w siedmiu meczach z Knicks. Pippen zajął wtedy trzecie miejsce w wyścigu o MVP za dwójką Hakeem Olajuwon i David Robinson, a w tamtym czasie zarobił 3,075 mln $, czyli mniej niż choćby Sam Bowie i Benoit Benjamin. z kolei w sezonie 1996-97, ze średnimi 20,2 punktów, 6,5 zbiórek i 5,7 asyst i wynikiem Bulls 69-13, zarabiał zaledwie 2,25 miliona $ będąc 128 (!) najlepiej opłacanym graczem ligi i numerem pięć w Chicago, tuż za Lucem Longleyem.

Sam Krauze z perspektywy czasu się broni – pozyskanie Pippena poprzez wymianę z Sonics w noc draftu za Oldena Polynice’a, wybranie w tym samym drafcie z numerem 10 Horace’a Granta plus największy majstersztyk, czyli wymyślenie najpierw w roli asystenta Doug Collinsa, a potem pierwszego trenera Phila Jacksona. Jackson już w drugim sezonie zdobył pierwszy z 11 tytułów (!) mistrzowskich. Do tego wymiana Charlesa Oakleya za środkowego Billa Cartwrighta i Willa Perdue za Dennisa Rodmana. To są pomysły Krauze, bez którego nie byłoby dynastii byków i legendy wiadomo kogo.

Z archiwum FIBA – USA vs Portoryko z 2007 roku

Z zaciekawieniem włączyłem mecz, który dzisiaj udostępniła FIBA – USA vs Portoryko z 2007 roku. Półfinał mistrzostw Ameryki z LeBronem Jamesem i Carlosem Arroyo mnie zaciekawił, a gdy przed spotkaniem już na parkiecie zobaczyłem piątkę: Jason Kidd, Kobe Bryant, LeBron James, Carmelo Anthony, Dwight Howard wiedziałem, że to jest to. W czasie panującej epidemii Koronawirusa na YouTube pojawia się wiele cennych, nigdy wcześniej nie opublikowanych materiałów i z uwagi na występ niedawno zmarłej legendy Lakers chciałem zobaczyć, jak to wyglądało.

Kobe w roku 2007 był najlepszy w karierze, osiągnął szczytową formę rzucając m.in. cztery razy z rzędu minimum 50 punktów. To nawet w czasach Jamesa Hardena robi wrażenie. LeBron, Howard i Melo byli młodzi, ale bardzo szybko osiągnęli status gwiazd NBA. Przecież tamten mecz był przed dwoma tytułami Kobe z Gasolem, o którym nawet nie marzył w roli partnera, Melo grał w Nuggets, a Kidd w Nets. Kobe od początku pokazywał niesamowite umiejętności. – panowanie nad ciałem w powietrzu i łatwość mijania 1 na 1 z to go zapamiętamy. LeBron bym zupełnie inny, gdy dostał piłkę na obwodzie i miał wolną pozycje to się zastanowił i dopiero rzucił za trzy w dodatku niecelnie. Z kolei wchodząc na kosz już wtedy jako 22 latek dysponował siłą, dzięki której przepychał rywali. Do tego Jason Kidd rzucający z dystansu i trafiający. Mam wrażenie, że dzisiaj się o tym nie pamięta, raczej spogląda się na niego przez pryzmat mistrzostwa w Dallas i emerytury w Knicks. Już w tamtym meczu miał za sobą 13 sezon w lidze, a owe mistrzostwo zdobył w 16 (!). Natomiast jego przegląd gry, dzielenie się piłką, przypominało mi, jak fascynująco się go oglądało.

Pierwsza zmiana amerykanów i za Dwighta Howarda wchodzi Amare Stoudemire. Dwight złapał głupie faule, ale zaimponował (niestety) nieudaną akcja w obronie, gdzie na kosmicznym poziomie zbijał piłkę po rzucie rywali. Przypomniał mi się konkurs wsadów rok później, kiedy w roli supermena sięgał końca tablicy. Amare wtedy był bestią, najlepszym ofensywnie wysokim w grze przodem do kosza, choć z dzisiejszej pozycji jednowymiarowy bez rzutu z dystansu. W 2007 (w grze za dwa punkty) jego dynamika mówiła nam, że będzie wyjątkowy. Nie był, głównie z powodu kontuzji kolan (najpierw lewe potem prawe), ale podobnie jak Kidda nie pamiętajmy go tylko z Knicks, w których po latach razem z Carmelo grali przez jeden sezon (i Tysonem Chandlerem, o którym poniżej). W pierwszej akcji Amare trafił rzut z odchylenia od tablicy. W kolejnej dynamicznie do linii wszedł na kosz. Taki miał potencjał oprócz kończenia akcji pick and roll.

Nie sprawdzałem składów z tego meczu, sama okładka LeBrona i obecność Bryanta mnie przekonała, ale gdy wszedł w pierwszej kwarcie Chauncey Billups zaniemówiłem. Nie było powtórki z Jordana, gdy blokował Isiaha Thomasa w 1992. Billups i chwilę później Tayshaun Prince byli świeżo po historycznej porażce z LeBronem Jamesem w finale konferencji i jego słynnych 25 punktów z rzędu (29 z 30 ostatnich drużyny). Nie przeszkodziło to powołać ich do składu, co pokazuje, że amerykanie po ostatnich porażkach byli bardzo zmotywowani:

2002 – 6 miejsce, ale po drodze przegrane z Argentyną, z Serbią (ćwierćfinał) i Hiszpanią (o 5 miejsce),
2004 – 3 miejsce, ale po drodze porażki z Portoryko, Litwą i Argentyną (półfinał)
2006 – 3 miejsce, przegrana z Grecją (półfinał)

Portoryko w pierwszej kwarcie dzielnie stawiało opór dzięki duetowi Elías Ayuso i Carlos Arroyo. Jednak dzięki pięciu kolejnym punktom Prince’a (SF o wzroście dzisiejszych centrów) i trójce Kobe Bryanta prowadzenie Amerykanów wynosiło sześć punktów.

Na początku drugiej kwarcie najaktywniejszy był Bryant. Najpierw stracił piłkę w kontrataku 3 na 1, później trafił trójkę, a w kolejnej akcji faulował przy rzucie za trzy Eliasa Ayuso. Kobe nie odpuszczał, wbijał się po penetracji na kosz wiedząc, że będzie faulowany. To z czym Amerykanie sobie nie radzili to penetracje pod kosz niskich Arroyo, Ayuso i młodego José Juan Barea. Przekazywanie po zasłonach kończyło się penetracja pod kosz rywali i punktami lub faulami. W ataku mieli jednak ogromną przewagę fizyczności, a dwa kolejne podania Jamesa do Howarda kończyły się wsadami, które prawie nie urwały obręczy.

Amerykanie sporo faulowali i protestowali niemal po każdym faulu. Spora różnica w przepisach i brak możliwości dotykania zawodników kończyło się gestami niezrozumienia, które wg najnowszych przepisów byłby technicznym przewinieniem. Portoryko nie trafiało z osobistych, a z ich lepszą skutecznością nie byłoby przewagi dziesięciu punktów. Amerykanie grali z LeBronem i Carmelo na skrzydle, a Mike Krzyzewski nie ustawiał Amare z Howardem razem, podobnie grał jedynym rozgrywającym Kiddem lub Billupsem i Kobe lub Reddem na dwójce. W ostatniej bronionej akcji drugiej kwarty znakomicie wymusili błąd 24 sekund, zamykając i podwajając rozgrywających.

Trzecią otworzył Anthony, który był najaktywniejszy wśród Amerykanów w drugiej kwarcie trafiając z kontry, z dystansu czy z odchylenia 1 na 1. Młody Carmelo był bardzo pazerny na punkty i potrafił ja zdobywać na wiele sposobów, choćby dwoma trójkami na początku drugiej połowy i kolejną minutę później. Potrafił wbijać się na kosz nie do zatrzymania niczym czołg LeBron James, który robił to w wieku 22 lat na niesamowitym bezczelnym poziomie. Wtedy wydawało się, że ta dwójka zdominuje ligę, a nawet trójka, bo Dwyane Wade nie wszedł na boisko, a miał na koncie tytuł MVP finałów 2006. LeBron świeżo doprowadził Cavaliers do finału ligi, a do Melo w trakcie sezonu przyszedł Allen Iverson.

Na boisku wśród największych gwiazd szalał jednak Anthony, kolejna trójka, znakomite dogranie od LBJ, który już wtedy chętnie dzielił się piłką. Gdy w jednej z akcji do linii wchodził Kobe Bryant i trafił z faulem, LeBron był pierwszym, który podnosił z parkietu starszego kolegę. Już wtedy była chemia, która przetrwała do obecnych czasów, gdy w jednym z meczów po pogrzebie, w szatni LeBron miał koszulkę Kobego. Wspominałem o przepisach, w jednej z kolejnych akcji LeBron zrobił naskok z dwutaktem a sędziowie bezwzględnie zagwizdali kroki. jedna z najbardziej charakterystycznych akcji obecnej koszykówki, wg zasad FIBA była niezgodna z przepisami. Wtedy jednak zdziwiony LeBron szukał na telebimach powtórki akcji, która dla NBA była przepisowa.

Amerykanie prowadzili 26 punktami a na zmianę za Jasona Kidda wszedł Chauncey Billups. Na parkiecie nadal byli Kobe, LeBron, Melo i Amare. Żaden drugi skład, Krzyzewski rzucił co ma najlepsze. Dopiero w 27 minucie spotkania za LeBrona wszedł Mike Miller, dzisiaj zapomniany koszykarz, zadaniowiec z Heat LeBrona. W 2007 skończył sezon z najwyższą przeciętną w życiu 18,5 pkt. trafiając 2,9 trójki na mecz. Dzisiaj Harden trafia 4,4 trójki, a w tamtym sezonie najwięcej trafiali trójek w meczu:

1. Ray Allen 3.0,
2. Mike Miller 2.9,
3. Gilbert Arenas 2.8,
4. Raja Bell 2.6,
5. Rashard Lewis 2.5.

Chwilę później Michael Redd zmienił Kobe Bryanta i trafił dwie trójki. Portoryko w trzeciej kwarcie stanęło, nie trafiali prostych rzutów a trudne nie dolatywały do kosza. Pokazywana przez realizatorów skuteczność rzutów za trzy pod koniec trzeciej kwarty wynosiła 59% (13/22) do 30% (6/20). Po chwili na trojkę Arroyo odpowiedział znowu Redd, a chwile później trafił z 8 metrów Miller. Realizator od razu skierował kamerę na klaszczącego Krzyżewskiego a za nim siedzieli asystenci Nate McMillan i Mike D’Antoni. Po osobistych Arroyo, który jako jedyny stanowił zagrożenie penetracją pod kosz, wynik brzmiał 100-70 dla USA.

Krzyzewski wprowadził Derona Williamsa w miejsce Billupsa i już w pierwszej akcji asystował on przy trojce Redda. Na ławce znakomicie bawili się LeBron z Kobe. Redd dołożył kolejną z 9 metrów, a następnie w kontrze podawał za plecami do Amare. Redd wtedy także był w swoim prime będąc piątym strzelcem ligi:

1. Kobe Bryant 31.6 pkt./mecz,
2. Carmelo Anthony 28.9,
3. Gilbert Arenas 28.4,
4. LeBron James 27.3,
5. Michael Redd 26.7.

Amerykanie byli bardzo podrażnieni porażkami sięgając po swoje największe gwiazdy za wyjątkiem Tima Duncana, Kevina Garnetta i Tracego McGradego. Samo posiadanie w składzie Kobe i LeBrona, czyli liderów Redeem Team jest legendarne, dzisiaj porównywane do duetu Magic Johnson/Michael Jordan z 1992 roku. Wielka była siła tamtej drużyny np. na papierze nie widać, jak wyglądali biegający pierwsi do kontry Redd i Amare, czy trafiający za trzy Miller. A przecież mówimy o graczach rezerwowych, którzy zdominowali ostatnią kwartę. Przewaga w połowie czwartej kwarty w trojkach wzrosła 65 (20/31) do 32 (8/25). To oznacza, że w osiem minut amerykanie trafili 7/9 trojek! Pod koniec meczu wszedł na boisko Tyson Chandler, drugi zbierający ligi (za KG przed Howardem) i to także pokazuje jak mieli mocny skład. Na ławce miała miejsce zabawa w najlepsze, realizator pokazywał żarty i uśmiechy Melo, Billupsa i Kobego. W końcówce trafiali za trzy ponownie Miller i Prince, efektowny wsad zaliczył Chandler, a wynik ustalił rzutem za trzy Rick Apodaca.

USA – Portoryko 135-91 (33–27, 24–15, 43–28, 35–21)

USA: Anthony 27 (6/7 za 3), Redd 23 (7/8 za 3), James 19 (9 as), Bryant 15, Miller 14 (4/6 za 3), Prince 10, Howard 9 (6 zb.), Kidd 8, Stoudemire 7, Chandler 3, Billups, Williams (7 as).

Portoryko: Ayuso 22 (5/9 za 3), Arroyo 21 (5 as), Falcon Melendez 12 (8 zb.), Apodaca 12, Reyes 11 (6 zb.).

Pożegnanie Kobego Bryanta

Niesamowite są zdjęcia i video ze Staples Center, gdzie pożegnali koszykarza bliscy, przyjaciele, koledzy i rywale. Świat stracił ikonę nie tylko sportu, bo wiele rzeczy, które robił Kobe Bryant poza parkietem było doskonałych. W transmisji video, które na koncie twitterowym ESPN śledziło 1,2 mln widzów wspominała go żona, która cytatami o niespełnionym marzeniu zestarzenia się razem i troszczeniu się Gigi w niebie, a ona zajmie się pozostałą trójką dziewczynek chwyta za serce. Michael Jordan płakał jak bóbr, a nigdy nie był znany z roli wielkiego mówcy (raczej mało mówił, po prostu robił, jak hasło przewodnie Nike). Wielki koncern też wypuścili dwuminutowy spot, w którym w fenomenalny sposób uchwycił karierę Bryanta tekstem i migawkami audio, bo wszystko inne mamy we wspomnieniach.

Wielki sportowiec ale także mąż i ojciec, po zakończeniu kariery oddał się rodzinie, która tak go wspierała przez 20 lat gry na parkietach NBA. Nie da się bez zaplecza rodzinnego, spokojnej głowy i poukładania spraw ważnych być tym, kim był Kobe. Jego największą rysą jako zawodnika, to rozpad duetu z Shaquille O’Nealem ale poprzedzony było głośną sprawą o gwałt (który ostatecznie został zmieniony na dobrowolne współżycie) na pracownicy hotelu, która ostatecznie wycofała zarzuty. Podobnie jak później żona Vanessa wycofała wniosek o rozwód. Bryant momentalnie z idola stał się znienawidzonym, rozkapryszonym gościem, który po odejściu Diesela, wypadł nawet z play-off.

Miłość, jaką później otaczał rodzinę, niesamowite obrazki jego i Gigi, które obiegły internet chwilę po śmierci, a sam Kobe jak to powiedział ostatnio Dwayne Wade przy ceremonii zastrzeżenia swojej koszulki, był dla jego pokolenia superbohaterem. Vanessa na ceremonii określiła go mianem MVP tatusiów swoich córek, a Shaq MVP nieba. Kobe był naprawdę kimś wyjątkowym.

Nie było mi z nim po drodze, jako wielki fan Shaqa uważałem go najpierw za przereklamowanego nastolatka, a potem co najwyzej Robinem Batmana. W konflikcie z Shaqiem, stałem po stronie starszego, kibicowałem mu też w wyprawie na Pluton
(wolał grać gdziekolwiek, byle nie w Lakers). A wcześniej, gdy Kobe zdobywał 81 punktów – drwiłem, że oddaje niezliczoną ilość rzutów, że Toronto słabo broni i że to nic nie znaczy. Dopiero mistrzostwo poprzedzone przegranymi finałami z Celtics zmieniło moje postrzeganie o Kobe (ale tylko trochę, bo to zawsze Kobe). Zbiegło się to narodzeniem social mediów jakie znamy, dzięki czemu coraz bardziej widoczne było pojęcie „mentalność Mamby”. Ogromna praca na treningach i wręcz chorobliwe dążenie do doskonałości, doprowadziło Bryanta na szczyt rok po roku. W końcu był MVP jako lider. Wspomniałem o rysie, bo wydaje się, że Lakers z tym duetem powinni mieć i dziewięć tytułów, a nie trzy plus dwa z Pau Gasolem i Lamarem Odomem. Starzejący się Shaq i przejmujący pierwszeństwo Bryant – tego dzisiaj życzyliby sobie wszyscy.

Oczywiście oprócz cofnięcia czasu i samej katastrofy w Calabasas. Dziewięć osób zginęło w locie helikoptera, który zawoził córkę zawodnika na trening. To był sposób na oszczędzanie czasu na dojazdy, aby czas poświęcić rodzinie, a co prorocze – z Vanessą umówili się, że razem nie będą latać. Ponad 300 mln dolarów zarobionych na parkiecie, dużo więcej na inwestycjach poza, wspaniała rodzina, Oskar.. Pieniądze szczęścia nie dają, nie wrócą rodziny 41-letniego idola, któremu honor oddali wszyscy, a który swoją postawa nie tylko jako zawodnik na to absolutnie zasłużył. Ikona. Kobe Bryant #8 #24

  • 5× mistrz (2000–2002, 2009, 2010),
  • 2× MVP finałów (2009, 2010),
  • 1x MVP sezonu regularnego (2008),
  • 18× uczestnik meczu gwiazd (1998, 2000–2016),
  • 4× MVP meczu gwiazd (2002, 2007, 2009, 2011),
  • 11× pierwsza piątka (2002–2004, 2006–2013),
  • 2× druga piątka (2000, 2001),
  • 2× trzecia piątka (1999, 2005),
  • 9× pierwsza drużyna obrońców (2000, 2003, 2004, 2006–2011),
  • 3× druga drużyna obrońców (2001, 2002, 2012),
  • 2× król strzelców (2006, 2007).

Wczesne wybory do All-Star 2020

Jak co roku rozpoczęły się wybory do meczu gwiazd, przykładem poprzedniego sezonu (TUTAJ) moje składy All Star zaczynam od bilansu drużyn, bez podziału na konferencje:

Milwaukee Bucks 85,3%
Los Angeles Lakers 78,8%
Miami Heat 75,0%
Boston Celtics 73,3%
Denver Nuggets 71,9%
LA Clippers 67,6%
Houston Rockets 66,7%
Toronto Raptors 66,7%
Philadelphia 76ers 65,7%
Dallas Mavericks 65,6%
Indiana Pacers 63,6%
Utah Jazz 62,5%

Z tych drużyn powinniśmy wybrać po jednym zawodniku, którzy z uwagi na bilans powinien wystąpić w hali United Center w Chicago. Mi wychodzi kolejno: Giannis Antetokounmpo, LeBron James, Jimmy Butler, Jason Tatum, Nikola Jokić, Kawhi Leonard, James Harden, Pascal Siakam, Joel Embiid, Luka Doncic, Domatas Sabonis i Donovan Mitchell. Po prostu uważam, że na pewnym poziomie powinniśmy docenić zawodników za liderowanie drużynom, które mają dobry bilans. Stąd nieoczywiste wybory Tatuma, Jokicia (dużo słabiej niż sezon temu) i Sabonisa. Dopiero później powinniśmy wziąć pod uwagi inne aspekty, także kwestie marketingowe. Bo wielka scena koszykówki jaką jest NBA to przede wszystkim marketing na poziomie TOP.

Na wschodzie więcej mamy dobrych wysokich, albo jak kto woli słabość niskich zawodników. Ale dzisiaj, jeśli liderem drużyny wschodu jest guard, to najczęściej jest to drużyna poza play-off. Niemniej jednak, za postawę zespołów nominuję Jaylena Browna, Spencera Dinwiddie i Kyle’a Lowry. Celtics, Nets i Raptors to czołowe drużyny konferencji i Ci zawodnicy wyróżniają się na tyle, że dwójka z nich powinna zadebiutować w meczu gwiazd. Skład w przypadku guardów uzupełniam dwójką Bradley Beal i Trae Young, ale bynajmniej nie są to końcowe wybory. Raczej wychodzi to z przyjętej metodyki. Przy wysokich wskazałem Antetokounmpo, Butlera, Siakama, Embiida, Sabonisa i dodatkowo dołączam Andre Drummonda, który dominuje strefę podkoszową na poziomie 17 pkt. i 16 zb., choć plotki z nocy mówią, że wkrótce zmieni on klub. Skład na wschodzie mam następujący:

Trae Young, Jimmy Butler, Pascal Siakam, Giannis Antetokounmpo, Joel Embiid + Spencer Dinwiddie, Kyle Lowry, Bradley Beal, Jason Tatum, Jaylen Brown, Domatas Sabonis i Andre Drummond.

Sporo debiutantów, ale układ na wschodzie się zmienia, dochodzą młodzi zawodnicy, a duet Kyrie Irving / Kevin Durant jest kontuzjowany. Nie widzę drugiego zawodnika z Bucks i Sixers, najlepszych drużyn, które są drużynami swoich liderów, a nominowani rok wcześniej Khris Middleton i Ben Simmons grają w tym roku słabiej. Choć w ich przypadku zadecydować może marketing.

Na zachodzie najważniejsi zawodnicy zostali nominowani z klucza, oprócz Anthonego Davisa (to już siedmiu graczy), ale dobrać do nich zamienników jest bardzo trudno. Ogromna rywalizacja na wszystkich pozycjach sprawia, że szukamy zawodników, którzy na wschodzie graliby w pierwszej piątce. Takimi zawodnikami byliby z pewnością Damian Lillard i Paul George. Myślę, że już czas powołać do meczu gwiazd Rudy Goberta, który mimo wielu wyróżnień jako defensor, nigdy nie zagrał nigdy w takim meczu. A skład uzupełniają dwa kontrowersyjne wybory – Russell Westbrook, który w ostatnich tygodniach gra na wysokim poziomie oraz Karol-Anthony Towns, wykręcający znakomite cyferki (26 pkt., 12 as.) w słabej Minnesocie. Podobnie jak w przypadku Drummonda, także z nim mamy transferowe doniesienia i niewykluczone, że tutaj także dojdzie do wymiany. Skład mam następujący:

Luka Doncić, James Harden, Kawhi Leonard, LeBron James, Anthony Davis + Donovan Mitchell, Damian Lillard, Russell Westbrook, Paul George, Rudy Gobert, Karl-Anthony Towns i Nikola Jokić.

Dużo więcej marketingu, czyli wybory uznanych zawodników, debiutantami byłaby dwójka z Utah, KAT oraz oczywiście Luka Doncić. W przeciwieństwie do wschodu, najlepsze kluby (Lakers, Clippers, Rockets, Jazz) mają po dwóch zawodników, a drużyn poza ósemką mam tylko Townsa.

Jedynym rozwiązaniem dla Spurs są wymiany

San Antonio Spurs rozpoczęli sezon 2019/20 z nadziejami na kolejny awans do play-off. W zeszłym sezonie wygrali 48 spotkań, wraca po kontuzji Dejounte Murray – najlepszy rozgrywający, który opuścił cały sezon. W jego miejsce do piątki wszedł drugoroczniak Derrick White, który grał nierówno, ale skalę talentu pokazał w trzecim meczu play-off, kiedy rzucił 36 punktów oraz zaliczył 5 zbiórek, 5 asyst i 3 przechwyty. To właśnie obecność White`a była największym zaskoczeniem kadry USA w ostatnich mistrzostwach świata i to zaprocentuje w przyszłości. Do tego jedna trójstronna wymiana:

Spurs oddali Davisa Bertansa do Wizards i Nemanję Dangubica do Nets,
Nets oddali DeMarre`a Carrolla do Spurs,
Wizards oddali Aarona White`a do Nets.

I skład na sezon 2019/20 gotowy. Pozyskanie doświadczonego Carrolla to uzupełnienie składu o dobrego obrońcę w typie Spurs. Piątka wygląda srednio na papierze: Dejounte Murray, Bryn Forbes, DeMar DeRozan, LaMarcus Aldridge, Trey Lyles, ale rezerwowi: Derrick White, Patty Mills, Marco Belinelli, DeMarre Carroll, Rudy Gay i Jakub Poltl podwyższają jakość składu, bo mało kto ma taką głębię. Zaczęło się bardzo dobrze – cztery zwycięstwa w pięciu spotkaniach, ale potem przyszła seria dwóch porażek, zwycięstwa i ośmiu porażek. Spurs wygrali jedynie ze słabiakami – Knicks, Wizards, Blazers, Warriors i Thunder, choć i z nimi potrafi przegrać. Mimo łatwego terminarza, po drugim zwycięstwie z Knicks mają bilans 6-11 i zajmują 11 miejsce w konferencji. Patrząc na statystyki, ofensywa działa, ale zawodzi obrona. Zresztą przegrana 132-138 z Wizards pokazuje problem. Do tego dochodzi Gregg Popovich, który nie wytrzymuje ciśnienia, kłoci się z sędziami i po raz pierwszy od dawna jesteśmy w stanie uwierzyć w Spurs bez niego. Zaczynał karierę jako trener 10 grudnia 1996, a pierwszą piątką Spurs byli Avery Johnson, Sean Elliott, Will Perdue, Vinny Del Negro, David Robinson. Dla Robinsona (wtedy superstar) to był pierwszy mecz z sześciu jaki rozegrał w tamtym sezonie, kluczowa była także kontuzja kolana Seana Elliotta (wtedy All-Star) w lutym. Nagle Spurs z drużyny, która wygrała sezon wcześniej 59 zwycięstw stała sie outsiderem. Ale tą historię dobrze znamy – trzeci najgorszy bilans w lidze (20-62) po Grizzlies (14-69) i Celtics (15-67). Grizzlies nie mogli wybierać w pierwszej trójce, a Celtics po loterii spadli na trzecie miejsce. Zwycięzca był tylko jeden – Tim Duncan, jeden z najlepszych zawodników w historii. Celtics wtedy wzięli Chauncey`a Billupsa, a Grizzlies Antonio Danielsa.

Dzisiaj Duncan pełni rolę asystenta i nawet w jednym z meczów był wpisany do protokołu jako pierwszy trener, gdy Pop został zawieszony. I prawdopodobnie przejmie docelowo na stałe rolę jedynki. Natomiast obecna kadra nie daje odpowiedniej jakości – warto byłoby oprzeć drużynę na duecie Murray&White, choć dopiero, gdy zrobimy im miejsce dowiemy się, czy do dobry fit. Takie rozwiązanie oznacza wymianę DeMara DeRozana, a NBA dwa tygodnie temu żyło plotkami jego odejścia do Magic. Aaron Gordon + ktoś z dwójki Evan Fournier/Mohamed Bamba wygląda dobrze, bo Jonathan Isaac jest obecnie nietykalny. To typowa transakcja win/win, Magic zdobywają zawodnika, który będzie rzucać 25 punktów w najsłabszym ataku ligi. Spurs z kolei dostają zawodników, który będą lepsi i będą mogli przygotować się do.. kolejnej wymiany.

LaMarcus Aldridge to wartościowy weteran do contendera – obrona i walka na zbiórkach plus 20 punktów. Owszem, coraz częściej widać, że gra 14 sezon i ma 34 lata, ale przykład jego rówieśnika Marca Gasola i transfer do mistrzowskich Raptors raczej wzmacnia taki ruch. Wymiana do Celtics za Gordona Haywarda to kolejna transakcja win/win. Celtics otrzymują wartościowego podkoszowego (w zeszłym sezonie All-Star), kogoś kto zastąpi Ala Horforda (oprócz trójek) w walce o finał konferencji z Bucks i Sixers. Z kolei Spurs schodzą z dużego kontraktu na inny duży kontrakt, wymieniają starszego zawodnika za górką na młodszego kontuzjowanego, ale to ostatni moment, aby coś wartościowego otrzymać za Aldridge`a.

Jeśli Gregg Popovich zaryzykuje oddając swoje gwiazdy, Spurs będą mogli grać piątką: Dejounte Murray, Derrick White, Gordon Hayward, Aarron Gordon i Mohamed Bamba, która wygląda dobrze względem talentu i wieku. Młodzi Spurs docelowo prowadzeni przez młodego trenera (Duncan) oznacza utrzymanie się na kolejne lata w ósemce. A jeśli rozwiną się talenty Murraya, Bamby, a Hayward powróci do formy z Jazz – może być tylko lepiej. Obawiam się, że jeśli Spurs nie zaryzykują, mogą po raz pierwszy od 22 lat nie wejść do play-off. Jak odlegle to czasy świadczy fakt, że Kobe Bryant był wtedy debiutantem, a Vince Carter grał na uniwerku.

Kyrie jest zmotywowany, a Nets z uśmiechem patrzą na przyszłość

Rzadko się zdarza, że zawodnik w meczu otwarcia rzuca 50 punktów:

Wilt Chamberlain 56 (1962)
Michael Jordan 54 (1989
Michael Jordan 54 (1989)
Elgin Baylor 52 (1959)
Michael Jordan 50 (1986)

Nigdy też w historii w debiucie w nowej drużynie zawodnik nie zdobył połowy setki. Tak, Kyrie Irving ma coś do udowodnienia. Po pierwsze, że nadaje się na lidera, a po drugie, że porzucił Celtics. To nie pierwszy raz, gdy musi udowodnić jedno albo drugie, przecież tuż po drafcie wchodził w buty Lebrona w Cleveland, a gdy zażądał wymiany, by iść po swoje, miał być samodzielnym liderem w Celtics. Co ciekawe, nie jest dobrze wspominany w jednej i drugiej drużynie, gdzie psuł różnymi decyzjami, czasem także kontuzjami misternie plany tych organizacji.

I nagle na białym koniu wjeżdża w Brooklyn Nets, gdzie zastąpić ma DeAngelo Russella, gdzie szykują się do podboju ligi za rok. Ten ma być zgrywaniem i przeczekaniem, ale Kyrie w formie z meczu otwarcia będzie ciągnąć drużynę. Mimo swoich decyzji, dotychczas nie był wymieniany bez jego wiedzy, a przecież był elementem plotek. Żył w bance, a później następowało brutalne zderzenie z rzeczywistością. W Nets nie będzie w tym sezonie dużych oczekiwań, głównie play-offy, może druga runda ale bez fajerwerków. Liczą się przed wszystkim Bucks, Sixers i Celtics. Nets z drugiego rzędu są z większą pula drużyn, gdzie każda ma apetyty na play-off: Pacers, Raptors, Magic, Heat, Pistons. Rywale biorąc pod uwagę dotychczasową grę o wysokie cele, niezbyt mocni. Bo dotychczas Kyrie po prostu był w play-off. W Nets trafił na grono młodych zawodników, dla których sam awans w zeszłym sezonie do gier posezonowych był olbrzymim sukcesem. Nie licząc weteranów jak DeAndre Jordan, Kyrie ma być dla nich liderem, przewodnikiem przez karierę i zawodnikiem, do którego trafiają decydujące akcje. Tego chciał Kyrie mniej więcej od Mistrzostw Świata 2014, kiedy został MVP. Jak pokazał pierwszy mecz, nie zawsze będzie mu się udawało – z Minnesotą nie trafił decydującego rzutu w Barclays Center i gospodarze przegrali.

Publiczność była za nim od początku, żywiołowo reagowała przy każdym kontakcie z piłką. Liczą oni, że z Kyrie powróci najlepszy czas z 2002 i 2003, kiedy grali w finale NBA. Tym razem drużyna nie jest oparta o doświadczonych zawodników, których kariera zmierza ku końcowi, jak ta z 2014 (Deron Williams, Shaun Livingston, Joe Johnson, Paul Pierce, Kevin Garnett). Wtedy dotarli do półfinałów konferencji, rok później odpadli w pierwszej rundzie i musieli czekać trzy sezony kolejny awans do play-off, ten z zeszłego sezonu. Dzisiaj Taurean Prince, Caris LeVert, Jarrett Allen, Joe Harris i Spencer Dinwiddie to zawodnicy zdecydowanie przed swoją „górką”, którzy prowadzeni przez Kyrie Irvinga patrzą z uśmiechem w przyszłość. I to nie tylko dlatego, że za rok dołączy do nich Kevin Durant.