Jak dobry był John Stockton?

John Stockton to lider wszech-czasów w asystach i przechwytach. Do tego trzeci zawodnik w historii w ilości rozegranych spotkań (za Robertem Parishem i Kareemem Abdul-Jabbarem), dziesięciokrotny uczestnik meczu gwiazd. Jeśli chodzi o nagrody indywidualne, przede wszystkim wspólnie z Karlem Malone MVP meczu gwiazd 1993 i dwukrotnie pierwsza piątka NBA w sezonach 1993-94 i 1994-95. Wtedy był jego prime, bo wcześniejsze i późniejsze lata to kilka miejsc w drugich i trzecich piątkach NBA i obrońców roku, których naliczył odpowiednio dziewięć (+ dwa powyżej) i pięć.

Aby podsumować karierę Stocktona, na pewno trzeba dodać, że nie zdobył on mistrzostwa ligi, w finale NBA był dwukrotnie (1997, 1998), a w finale konferencji trzykrotnie (1992, 1994 i 1996). W NBA spędził 19 bardzo równych sezonów, gdzie statystycznie najlepszy sezon to był 1989/90, kiedy notował przeciętnie 17,2 pkt., 14,5 as i 2,7 przechwytu.

Stockton grał całą karierę w jednym klubie (przez co trudniej porównać jego kariery do innych zawodników, którzy zmieniali kluby) i mimo słabych warunków fizycznych (185 cm, 77 kg) był znakomitym obrońcą –  w dwunastu sezonach był w top10 przechwytujących, dwukrotnie wygrywając tę klasyfikację. Nie ma obecnie w NBA zawodnika, który doskonale broni i kreuje zawodników, najbliżej są Rajon Rondo, ale ten ma dużo gorszy rzut (Stock miał 38% skuteczność za trzy) i nie jest tak bardzo regularny sezon w sezon oraz Chris Paul. Stock nigdy nie zbliżył się do 20 punktów w meczu, a CP3 miał tylko sześć sezonów powyżej 10 asyst na mecz (Stock dziesięć).

Stockton miał te szczęście, że całą karierę (oprócz pierwszego sezonu) spędził u boku Karla Malone`a – drugiego strzelca NBA w historii, dwukrotnego MVP ligi, dwukrotnego MVP All Star i 11 krotnego (!) członka pierwszej piątki ligi. Z dzisiejszej perspektywy Karl Malone był lepszym zawodnikiem z tego duetu i zawodnikiem top15 w historii ligi. Poniżej zestawienie istotnych partnerów z perspektywy kariery:

  • Adrian Dantley – dwa sezony (oba wtedy jako All-Star, 7 i 2 strzelec ligi; wcześniej sezon król strzelców)
  • Kelly Tripucka – dwa sezony (dwa lata przed przyjściem – grał w meczu gwiazd)
  • Thurl Bailey – osiem i pół sezonu (dwukrotnie powyżej 19 punktów w meczu)
  • Mark Eaton – dziewięć sezonów (1x All Star, 2x obrońca roku)
  • Jeff Malone – trzy i pół sezonu (średnie na poziomie 18 pkt./mecz; trzy sezony przed przyjściem – grał w meczu gwiazd)
  • Tom Chambers – dwa sezony (dwa lata przed przyjściem – grał w meczu gwiazd)
  • Jeff Hornacek – sześć i pół sezonu (dwa lata przed przyjściem – grał w meczu gwiazd)
  • Andrei Kirilenko – dwa sezony (rok po zakończeniu kariery przez Stocka grał w raz w All Star i trzykrotnie w gronie najlepszych obrońców ligi)

w/w lista nie jest imponująca, Stockton nie był otoczony wybitnymi zawodnikami i wydaję się, że jego wyniki są odpowiednie do posiadanego składu:

  • pierwszy finał konferencji 1992 przegrany 4-2 z Portland osiągnął z duetem Karl i Jeff Malone rzucającym wtedy w play-off łącznie 50 punktów, plus Mark Eaton kończący powoli karierę z 2,5 blokiem na mecz. Dwa lata później powtórzyli ten wynik (bez Eatona) przegrywając 4-1 z Houston.
  • finał konferencji 1996 i dwa finały ligi 1997, 1998 osiągnięty z MVP sezonu Karlem Malone i Jeffem Hornackiem

Szkoda na pewno sezonów 1987/88 i zwłaszcza 1988/89, w którym trzech zawodników Jazz wystąpiło w All-Star, a dodatkowo indywidualnie: Stock wygrał klasyfikację asystentów i był w drugiej piątce ligi, Malone był drugim strzelcem i w pierwszej piątce ligi, a Eaton był najlepszym obrońcą ligi. Tamta drużyna powinna osiągnąć więcej niż półfinał konferencji 1988 z Lakers 3-4 i sweep w pierwszej rundzie 1989 z Warriors 0-3. Dodatkowo, niejaki Thurl Bailey notował w sezonie regularnym 1987/88 i 1988/89 przeciętnie 19 punktów/mecz.

W kolejnych latach, do drużyny przyszedł Jeff Malone, z którym zanotowali finał konferencji 1992 przegrany z Portland (zresztą jak drugą rundę 1991), jednak po przegranej ze Seattle w pierwszej rundzie 1993 w połowie kolejnego sezonu zdecydowano się wymianę Jeffa Malone`a za Jeffa Hornacka, który był innym zawodnikiem niż Jeff  Malone – lepiej rzucał i bronił, a mniej bazował na dynamice. Efekt znamy, czyli dwukrotne pojedynki z Bulls w wielkich finałach 1997 i 1998. Niestety Dantley i Trupicka grali za krótko na początku kariery, a Andrei Kirilenko na koniec, aby być realnymi wzmocnieniami dla duetu Stocktona/Malone.

Na ten moment, moja klasyfikacja rozgrywających w historii NBA:

  1. Magic Johnson
  2. Bob Cousy
  3. Isiah Thomas
  4. Jason Kidd
  5. Steve Nash
  6. John Stockton
  7. Gary Payton
  8. Chris Paul

W klasyfikacji nie ujmuję zawodników first-shot jak Oscar Robertson, Steph Curry, Allen Iverson czy Russell Westbrook.

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s