Dlaczego Weah w sezonie 1994/95 nie był najlepszy

Serwisy informacyjne prześcigały się ostatnio w informowaniu o nowym Prezydencie Liberii – George`u Weah. Pierwszego piłkarza z Afryki, który wygrał złotą piłkę. Zawodnika, który techniką i szybkością prześcignął całe pokolenie piłkarzy i czarował w najlepszych klubach Europy. Szczytem jego kariery był 1995 rok. Spróbuję prześledzić w dwóch odcinkach ten okres, zacznę od sezonu 1994/95. Bo z nagrodami za cały rokjest tak, że najważniejsze rozstrzygnięcia zapadają w maju (finały lig i pucharów), a co dwa lata w lipcu (finały mistrzostw świata lub europy) i tak naprawdę, jesień nie ma wielkiego znaczenia. Obecnie tylko trofeami i marketingiem (hype), kierują się głosujący, ewentualnie liczbą bramek.

Sezon 1994/95 w europie zacznę opisywać od ówczesnego rankingu najlepszych lig LINK, który bardzo różni się od obecnego:

  1. Włochy 62.313
  2. Francja 45.150
  3. Niemcy  41.641
  4. Belgia 36.400
  5. Hiszpania 35.998
  6. Portugalia 33.800
  7. Rosja 32.500
  8. Anglia 31.000
  9. Holandia 24.250

Niska pozycja Anglii wynika, z pięcioletniego rankingu w którym załapał się sezon 89/90, w którym nie brali udziału w pucharach (ostatni sezon z pięcioletniej karencji). Ówczesna dominacja Włochów przypomina obecną z Hiszpanii, bo w każdym z finałów pucharów Włosi mieli rok w rok swojego reprezentanta.

Poniżej w dwóch słowach opis rozstrzygnięć najlepszych lig wraz z królami strzelców, bo dzisiaj tylko najlepsi strzelcy, ewentualnie w połączeniu z asystami wygrywają nagrody. Niestety w kilku ligach brakuje informacji o najlepszych asystentach.

  • Serie A wygrał Juventus

    Angelo Peruzzi – Ciro Ferrara, Moreno Torricelli, Massimo Carrera, Sergio Porrini, Jürgen Kohler, Alessandro Orlando, Robert Jarni – Paulo Sousa, Angelo Di Livio, Antonio Conte, Giancarlo Marocchi, Dider Deschamps, Alessio Tacchinardi – Roberto Baggio, Gianluca Vialli, Fabrizio Ravanelli, Del Piero

    deklasując na 10 punktów przewagi kolejne drużyny (Lazio, Parma); w czołówce strzelców mieliśmy reprezentantów Fiorentiny (Gabriel Batistuta 26 bramek) i Romy (Abel Balbo), a najlepszymi strzelcami mistrzowskiego Juventusu byli oczywiście Gianluca Vialli i Fabrizio Ravanelli zdobywcy odpowiednio 17 i 15 bramek.

  • Division 1 wygrało Nantes, co było ogromną sensacją zważywszy deklasację w sezonie 1993-94 PSG i wyrzucenie wicemistrza Olympique Marsylia. FC Nantes do sukcesu poprowadził najlepszy atak ligi- Patrice Loko (22 bramki) i Nicolas Ouedec, których w strzelcach przedzielił Alain Caveglia z Le Havre AC. PSG było trzecie z 12 punktową stratą, a George Weah strzelił tylko 7 bramek w 34 meczach, mniej niż Rai i David Giniola.
  • W Bundeslidze najlepsza była Borussia Dortmund, przed Werderem i Freiburgiem. Bayern był dopiero szósty. Najlepszym strzelcem mistrzowskiej BVB był Michael Zorc (15 bramek), obecny dyrektor sportowy, a wyróżniającymi się piłkarzami byli  Andreas Möller (14 bramek) i Stéphane Chapuisat (12 bramek). Królami strzelców zostali Mario Basler (20  bramek i 12 asyst), który doprowadził wspólnie z m.in, Andreas Herzogiem (10 bramek i 16 asyst) do wicemistrzostwa Werder i Heiko Herrlich z Mönchengladbach.
  • Ligę belgijską wygrał R.S.C. Anderlecht przed Standard Liège. Królem strzelców był Aurelio Vidmar przed Gillesem De Bilde.
  • La Ligę w Hiszpanii wygrał Real Madryt, a najlepszym strzelcem został Iván Zamorano z 28 golami, czyli najlepszym na razie wynikiem. Ciekawe, że drugiego w wyścigu strzelców Meho Kodro kupiła po sezonie Barcelona, a trzeciego Davona Sukera w kolejnym sezonie właśnie Real Madryt.
  • Portugalską ligę wygrało Porto, z drugim na liście strzelców Domingosem. Liderem strzelców został Hassan, który nie zaistniał w wielkiej piłce (kolejny sezon w Benfice słaby), ale w sumie 100 bramek w Farense zdobył.
  • W lidze rosyjskiej grano w cyklu wiosna-lato i mistrzem została Alania Vladikavkaz z atakiem: Anatolij Kaniszczew (7 bramek) – Micheil Kawelaszwili (12 bramek), Królem strzelców został Oleg Wierietiennikow (Rotor Wołgograd), jeden z najlepszych strzeclów w historii ligi rosyjskiej, który poza krótką przygodą w Arisie Saloniki i Lierse SK, grał tylko w rodzimej lidze (i na koniec w Kazachstanie).
  • Mistrzostwo Blackburn Rovers

    Tim Flowers – Tony Gale, Colin Hendry, Graeme Le Saux, Ian Pearce – Tim Sherwood, Stuart Ripley, Jason Wilcox, Mark Atkins, Paul Warhurst – Alan Shearer, Chris Sutton

    czyli przełamanie Manchesteru United z Peterem Schmeichelem, Andrei Kanchelskisem, Andy Colem. Oczywiście zawieszenie najlepszego zawodnika ManU Erica Cantony, za kopnięcie kibica pod koniec stycznia było kluczowe, jednak 34 goli i 13 asyst Shearera do dziś budzi podziw. Jak dobry to wynik, niech świadczy fakt, 47 punktów kanadyjskich Shereara nikt jeszcze nie pobił, a najbliżej był w fenomenalnym sezonie 2013/14 Luis Suárez (31+12). Na wyróżnienie zasługuje także Matt Le Tissier 19 bramek i 15 asyst.

  • Ajax zakończył tamten sezon bez porażki, posiadając w swoich szeregach fantastyczne pokolenie zawodników:

    Edwin van der Sar – Frank de Boer, Danny Blind, Michael Reiziger, Winston Bogarde – Clarence Seedorf, Finidi George, Frank Rijkaard, Ronald de Boer, Edgar Davids, John van den Brom – Marc Overmars, Jari Litmanen, Peter van Vossen; Patrick Kluivert, Nwankwo Kanu

    drugi był PSV Eindhoven z królem strzelców, 19 letnim Ronaldo – zdobywcą 30 bramek, który wyprzedził 19 letniego Kluiverta (18 bramek) i Jari Litmanena (17 bramek).

  • Liga mistrzów – rozgrywki grupowe (wtedy tylko mistrz kraju mógł występować w prawdziwej lidze mistrzów): popis PSG, który bez straty punktu wygrał grupę przed Bayernem. Z innej grupy nie awansował Manchester United przegrywając z Barceloną (w jednym meczu 4-0 LINK) i największą rewelacją IFK Göteborg. Przez incydent z rzutem butelką kibica Milanu w bramkarza Casino Salzburg, do ostatniej kolejki ważyły się losy obrońcy trofeum, głównie za sprawą dwukrotnej porażki 2-0 z Ajaxem. Stawkę ćwierćfinalistów uzupełniła Benfica i Hajduk Split. Po fazie grupowej, kibice zacierali ręce na finał PSG – Ajax i najlepszych zawodników tej fazy: George`a Weah (6 goli) z Jarim Litmanenem (4 gole); wysoko w klasyfikacji strzelców był także Magnus Erlingmark (4 gole) przez całą karierę związany z IFK.
  • Liga mistrzów – rozgrywki pucharowe: w ćwierćfinałach odpadły rewelacje z IFK i Benfici, kosztem Bayernu i Milanu, co nie było wielką niespodzianką. W hitowym meczu PSG – Barcelona, decydującą bramkę strzelił w końcówce Vincent Guérin. W pierwszym meczu bramkę dla PSG strzelił Weah, zostając jak się później okaże królem strzelców (a dla niego, będzie to ostatnia bramka w tej edycji). Stawkę uzupełnił Ajax, planowo wygrywając 3-0 w dwumeczu z Hajdukiem. Półfinały to popis Ajaxu, zwłaszcza w meczu rewanżowym – zwyciężyli oni Bayern 5-2 po m.in. dwóch bramkach Jariego Litmanena. PSG po wyeliminowaniu finalisty poprzedniej edycji, nie dał rady Milanowi, nawet nie strzelając bramki (0-1 i 0-2). W wielkim finale, rewanż za rozgrywki grupowe i znowu wygrana Ajaxu, tym razem po bramce wprowadzonego w końcówce za Jari Litmanena, Patricka Kluiverta. Tamten mecz to koniec ery wielkiego Milanu (z legendarnej trójki – Rijkard grał juz w Ajaxie, Gullit odszedł do Sampdorii, a Van Basten od dwóch sezonów nie pojawił się na boisku). Ajax po sezonie stracił Clarence`a Seedorfa(Sampdoria) i Franka Rijkaarda (skończył karierę), ale w kolejnej edycji odegrał kluczową rolę.
  • Puchar UEFA – jak mocny to był puchar niech świadczą drużyny, które dość wcześnie żegnały się z pucharem Inter, PSV (1 runda), Kaiserslautern, Marsylia, Newcastle (2 runda), Real Madryt, Deportivo i Napoli (3 runda), a w efekcie mieliśmy wewnętrzny finał włoski – Juventus vs Parma. Niespodziewanie wygrała Parma z Benarrivo, Fernando Couto, Dino Baggio, Zolą, Asprillą przeciwko mistrzom Włoch z fantastycznym atakiem: Vialli / Baggio /Ravanelli i wchodzącym z ławki 21 letnim Alessandro Del Piero. Królem strzelców tamtej edycji został Ulf Kirsten (11 bramek), przed Ravanellim (10 bramek).
  • Puchar Zdobywców Pucharów – puchar w którym występowali zwycięscy lub przegrani (jak wygrywał mistrz kraju) krajowego pucharu i ew. jakw przypadku finalisty Arsenalu, obrońca trofeum. Tamta edycja była bardzo dobra, począwszy od półfinałów Saragossa vs Chelsea (3-0 i 1-3) i Arsenal vs Sampdoria (rozstrzygnięcie po karnych), skoczywszy na rozstrzygającej bramce Nayima z 40 metrów w 119 minucie (LINK). Królem strzelców został Ian Wright (Arsenal) przed Juan Esnáiderem (Saragossa) i Henrikiem Larssonem, którego większość kojarzy jako legendę Celticu Glasgow lub jokera FC Barcelony.

Ostatecznie moja kolejność za tamten sezon:

  1. Jari Litmanen
  2. Alan Sherear
  3. Fabricio Ravanelli
  4. George Weah
  5. Ivan Zamorano
  6. Patrick Kluivert
  7. Gabriel Batistuta

Jedna myśl w temacie “Dlaczego Weah w sezonie 1994/95 nie był najlepszy

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s