Polecane

7 ostatnich wpisów

PIŁKA NOŻNA

  1. Polska vs Macedonia Północna – naród się zachwyca, a grę (znowu) zrobił Lewandowski i rezerwowi (Frankowski i Milik)
  2. Łotwa vs Polska – Hat trick Lewandowskiego, oddanie półki przeciwnikom i cierpka herbata zamiast słodyczy

KOSZYKÓWKA

  1. Zion odpocznie do grudnia, czyli (jeszcze) musimy poczekać na zawodnika, który najbardziej elektryzuje ligę
  2. Sięgnąć po najlepsza koszykówkę, czyli iść na mecz CSKA Moskwa
  3. #Euroliga – podsumowanie 2 kolejki
  4. Koszykarski Śląsk – meldunek 7: twierdza Wrocław zdobyta, zadebiutował Humphrey, ale obwodowi zagrali fatalnie
  5. Koszykarski Śląsk – meldunek 6: z Dąbrowy Górniczej na tarczy

Koszykarski Śląsk – meldunek 7: twierdza Wrocław zdobyta, zadebiutował Humphrey, ale obwodowi zagrali fatalnie

Śląsk rozpoczął piątka Kamil Łączyński, Dovoe Joseph, Maciej Wojciechowski, Aleksander Dziewa i Michał Gabiński. To już trzeci kolejny mecz z taką piątką, co pokazuje hierarchię w zespole i styl gry. Być może się to zmieni, bo w składzie po raz pierwszy pojawił się Michael Humphrey i docelowo powinien grać obok Dziewy. Mecz zaczął się nerwowo – najpierw trafił Dziewa po zagraniu z Łączyńskim, ale spudłował w trzech kolejnych akcjach w konfrontacji z Adamem Łapetą. W Kingu mocno zaczął Paweł Kikowski – trafił z osobistych, po indywidualnej akcji i podawał do Bena McCauley’a. Śląsk grał nieskutecznie z daleka, grę przełamał Chrabascz, ale drużyna zdobyła sześć punktów w prawie siedem pierwszych minut – tyle samo co McCauley. Pod koniec zobaczyliśmy dobre zagranie tyłem do kosza Chrabascza i klasykę kontrataków Śląska – przyspieszenie z piłką coast to coast Wojciechowskiego. W drugiej kwarcie szybko Olek Dziewa poprosił o zmianę, trudno się 21-latkowi broniło Łapetę i McCauley’a, a w jego miejsce pojawił się Humphrey. W pierwszej akcji obronnej wyszedł pomagać koledze, ale nie wrócił w porę za przeciwnikiem i nie dostał pomocy pod koszem, tak jak z Dąbrowa Górniczą mieliśmy problem z grą pod bronioną tablicą. Najlepszy strzelec wrocławian, Joseph swoje pierwsze punkty zdobył pod koniec drugiej kwarty z trudnej pozycji, chwilę poniżej trafił ponownie, poprawił Wojciechowski i mieliśmy na zegarze rekordową przewagę 36-27. Niestety rywale trafili kolejnych pięć punktów i na przerwę schodziliśmy z prowadzeniem 36-32. Druga kwarta wygrana 21-15, była dużo lepsza niż pierwsza. Do przerwy Wojciechowski zdobył 12 punktów, 9 Chrabascz, a 7 Dorn grając w swoim tylu na sile. Dla przeciwników 10 punktów zdobył Cleveland Melvin, a 8 McCauley. Na minus postawa naszych liderów – Aleksander Dziewa trafił 1/7 z gry i miał cztery zbiórki, Kamil Łączyński nie miał punktu i zaliczył jedną asystę.

Trzecia kwarta była popisem gości, którzy grali zbilansowanym atakiem – trafiał kolejno Kikowski, Dustin Ware, Thomas Davis i McCauley. My odpowiedzieliśmy przez ten okres trójkami Josepha, Chrabascza i Gabińskiego, po której wynik brzmiał 47-48 dla gości. Od tego momentu przegraliśmy cztery ostatnie minuty kwarty 2-13 po niecelnych rzutach i bledach kozłowania (Dorn i Custer). Co ciekawe, całą kwartę na ławce przesiedział Adam Łapeta, a wrocławianie grając pod koszem Humphreyem, Gabińskim i Hrabasczem (dwójką z ich) przegrywali zbiórkę i obronę. W czwartej kwarcie bardzo dobre momenty miał Dorn, jak się okaże najlepszy zawodnik wrocławian, który rzucił pierwsze sześć punktów (w kwarcie 13), nie tylko wejściami na siłę, ale i rzutami z półdystansu. Nie potrafiliśmy zatrzymać przeciwników w obronie, znowu szalał Kikowski (w meczu 24 punkty) trafiający z każdej pozycji. Szczytem słabej gry wrocławian było nietrafienie Łączyńskiego (po przechwycie) kosza sam na sam, zresztą nasz kadrowicz pierwsze punkty zdobył na dwie minuty przed końcem meczu! Druga połowa to momentami festiwal rzutów słabych, niewykreowanych. Były momenty, gdy po dwóch kolejnych trafieniach można było nadrabiać straty, ale kończyło się to rzutami nieprzygotowanymi.
Wynik trzymał Kikowski, który utrzymywał mniej więcej 10 punktowe prowadzenie (maksymalnie 15) oraz Cleveland Melvin (19 pkt., 9 zb.), którego faulowaliśmy aż siedem razy.

Znowu było widać w Śląsku brak zagrywek, indywidualne akcje, brak zawodnika, który zabezpieczy obręcz. Wprowadzony przez trenera Mindaugasa Budzinauskasa McCauley (15 punktów i 8 zbiórek) był bardziej mobilny od Łapety, trafiał z dystansu, co także pokazało słabość naszych wysokich. Oczywiście, mamy nowy zespół po awansie z pierwszej ligi, głównie młodych zawodników, ale po runie 2-13 byli oni pogodzeni z porażką. Słabo grał Łączyński (4 pkt., 4 as.), Wojciechowski zdobył po przerwie dwa punkty, Custer żadnego, a Joseph grając prawie 28 minut zdobył 10 punktów i cztery straty, a przecież jest kreowany na lidera i najbardziej doświadczonym zawodnikiem. Bez zmian personalnych nie ma możliwości grania o najlepszą ósemkę; przykład Stali Ostrów jest radykalny (zmieniono trenera Jacka Winnickiego i zwolniono połowę składu), ale bez combo-guarda i twardego środkowego Śląsk (mamy drugą najsłabszą zbiórkę w lidze, jedynie przed HydroTruckiem) będzie częściej przegrywać niż wygrywać. 11 asyst na 73 zdobyte punkty, tylko 38% z gry (28/73) wobec słabo dysponowanych za trzy rywali (2/14) skończyło się przegraną dziesięcioma punktami u siebie.

Śląsk Wrocław – King Szczecin 73:83
Śląsk: Torin Dorn 22 (1), Maciej Wojciechowski 14 (1), Andrew Chrabascz 12 (1), Devoe Joseph 10 (2), Aleksander Dziewa 6, Kamil Łączyński 4, Michał Gabiński 3 (1), Michael Humphrey 2, Clayton Custer 0

Relacje z pozostałych spotkań Śląska:

Koszykarski Śląsk – meldunek 6: z Dąbrowy Górniczej na tarczy

Koszykarski Śląsk – meldunek 5: ostre rzucanie na inaguracje (z Hydrotruckiem)

Koszykarski Śląsk – meldunek 4: co wiemy po memoriale Adama Wójcika

Koszykarski Śląsk – meldunek 3: dwa sparingi z Pardubicami i trzech debiutantów

Koszykarski Śląsk – meldunek 2: sparingi ze Spójnią i Stalą

Koszykarski Śląsk – meldunek 1: nowy trener, nowy lider i pierwsi Amerykanie

Polska vs Macedonia Północna – naród się zachwyca, a grę (znowu) zrobił Lewandowski i rezerwowi (Frankowski i Milik)

Zwycięstwo 2-0 z Macedonią Północną wprawiło w zachwyt cały piłkarski kraj. Wielu ekspertów zmieniło front, doceniając sukces kadry i znakomity bilans – 21 punktów w ośmiu meczach i bramki 13-2, a przecież odejmując bramki stracone że Słowenią, w siedmiu meczach zagraliśmy na zero z tyłu. Wszystko się zgadza, zatem skąd tyle negatywnych opinii przez całe eliminacje; parafrazując jeśli jest tak dobrze, to dlaczego jest tak źle?

Jerzy Brzeczek zachwycił ekspertów trzema zmianami w porównaniu do meczu z Łotwą: Arkadiusz Reca, Bartosz Bereszyński i Jacek Góralski zastąpili odpowiednio Macieja Rybusa, Tomasza Kędziorę i Mateusza Klicha. Przed meczem uznałem to za klasyczną zmianę dla zmiany, bo nie przemawiała za nimi zmiana stylu, choć niektórzy wspominali o przesunięciu Grzegorza Krychowiaka bliżej bramki przeciwnika. Jeśli to jest główna zmiana, to śmiało można ją porównać do zmiany Łukasza Fabiańskiego na Wojciecha Szczęsnego. Przecież naszym rywalem są nadal ogórki Europy, może ciut lepsze niż ostatnio, ale przypomnę, jadąc na Euro mamy za cel wyjście z grupy, a nie dodawanie pomocnika dla Krychowiaka.

Lepiej z oceną selekcjonera jeśli chodzi o rezerwowych. Przemysław Frankowski niecałą minutę po wejściu zabrał piłkę Robertowi Lewandowskiemu, a później wprowadzony Arkadiusz Milik strzelił drugiego gola po akcji Lewego. Dwóch rezerwowych = dwie bramki i aż szkoda, że wprowadzony pod koniec Krzysztof Piątek nie strzelił trzeciej. Tutaj wielkie brawa. Jednak analogicznie do meczu z Łotwą, robotę dwoma asystami zrobił nasz kapitan, od którego postawy zależy kadra i nastroje. Cytat po meczu z Łotwą (TUTAJ opis):

Dzisiaj reprezentacje ciągnie Robert Lewandowski, a także trenera Jerzego Brzeczka i prezesa Zbigniewa Bonka. Przecież gdyby Grzegorz Lato miał obecnego Lewandowskiego.. gdyby miał Smuda…

Do strzelenia pierwszej bramki oglądanie meczu było męczarnią. Opinie typu – bez alkoholu kadry nie oglądam, były aktualne jak nigdy wcześniej. Znowu przeciwnicy mieli swoje momenty, znowu oddawaliśmy rozgrywanie piłki rywalom. Drużyna z 69 miejsca w rankingu FIFA mogła strzelić bramkę na Narodowym, ale od czego mamy rezerwowych. Niestety dopiero oni odmienił grę, która nagle wyglądała bardzo dobrze. Był to z całą pewnością najlepszy fragment całych eliminacji, a w kraju zapanował entuzjazm.

Oceniając indywidualnie, na pewno dobrze wyglądała para Góralski/Krychowiak i obrona, choć cały czas należy podkreślać klasę przeciwnika, a raczej jej brak. Trudno o rzetelna ocenę, zwłaszcza, że zawiódł Kamil Grosicki, a Piotr Zieliński znikał w trakcie meczów i zamiast się przełamać – trafił w poprzeczkę. Lewandowski z dwoma asystami nr 20 i 21 w reprezentacji bije kolejne rekordy (a raczej wyrównuje osiągnięcia Grosickiego i Błaszczykowskiego), a Sebastian Szymański jest największym wygranym meczów październikowych, dodając drużynie element nieprzewidywalności. Trzon drużyny jest, ale brakuje nam przełomowego meczu. Szkoda, że do słabych rywali w grupie nie dorzucili nam jednej klasowej reprezentacji choćby Danii, abyśmy mogli zobaczyć gdzie jesteśmy i czasem zejść na ziemię. Dzisiaj grupę z której nie można nie awansować, można nazwać taką, z którą nie można stracić bramki.

W listopadzie na koniec eliminacji liczę na taki przebłysk, po którym uwierzę w tą kadrę. Niech Milik zagra z Lewandowskim, Bielik z Krychowiakiem, a Bereszyński i Rybus/Reca niech zagrają na swojej naturalnej stronie. W Zielińskiego przebudzenie już nie wierzę, choć jak twierdzi Selekcjoner, może jak któregoś dnia wstanie, coś mu się przestawi w głowie..

Łotwa vs Polska – Hat trick Lewandowskiego, oddanie półki przeciwnikom i cierpka herbata zamiast słodyczy

Mecz z Łotwa był słabym widowiskiem. Tak słabym, że oprócz dwóch rzeczy należy o nim jak najszybciej zapomnieć. Pierwszą są oczywiście trzy punkty, które przybliżają nasza reprezentację do awansu na Euro 2020, a drugą trzy bramki Roberta Lewandowskiego, a ostatnia z nich to bramka numer 60 (!). Coraz częściej myślę, że za mało poświęcam(y) czas Lewemu, skupiając się na rzeczach nieważnych, względnie ważnych ale chwilowych, jak przebłysk Krzysztofa Piątka. Oczywiście to, co wyprawiał w minionym sezonie Pio Pio było niesamowite, ale podobne rzeczy od wielu sezonów robi Lewandowski, co wszystkim spowszedniało. Gdy zaczynałem się interesować reprezentacją, jej filarem był Andrzej Juskowiak, który przez wiele lat był najlepszym snajperem. Jego dorobek w całej karierze to 13 bramek, nie sposób zestawić z Lewandowskim. Zawodnik Bayernu w eliminacjach Mistrzostw Świata 2018 trwających 13 miesięcy strzelił 16 bramek, a licznik jeszcze bije kolejne rekordy. Właśnie trafił do elitarnego grona zawodników z min. 60 bramkami w europejskich reprezentacji:

Cristiano Ronaldo 93
Ferenc Puskás 84
Sándor Kocsis 75
Miroslav Klose 71
Gerd Müller 68
Robbie Keane 68
Zlatan Ibrahimović 62
Robert Lewandowski 60

Mówiąc wprost, chłop bije wszelkie rekordy i głównie dzięki niemu zwyciężamy słabą Łotwę, 139 drużynę rankingu FIFA. 31 latek jest niestety bliżej niż dalej końca kariery i należy sobie zadać pytanie czy bez Roberta Lewandowskiego wygralibyśmy z Łotwa? Odpowiedź brzmi nie. Polscy zawodnicy dobrych klubów grają od kilku lat gorzej w reprezentacji, to za zaczęło się mniej więcej od przegranej z Danią w Kopenhadze 1 września 2017. Zmiana trenera nie zmieniła zawodników, w kadrze nadal są nieskuteczni, popełniają błędy i brakuje im kreatywności. Dla kibiców mecze reprezentacji zmieniły się ze słodkiej uczty w cierpka herbatę, która po pierwszych łykach zniechęca do konsumpcji. Dzisiaj reprezentacje ciągnie Robert Lewandowski, a także trenera Jerzego Brzeczka i prezesa Zbigniewa Bonka. Przecież gdyby Grzegorz Lato miał obecnego Lewandowskiego.. gdyby miał Smuda… Ok, ten ostatni miał Lewandowskiego, ale wtedy był to Lewandowski z Lecha i wczesnej Borussii, a dzisiaj Lewandowski to instytucja. Powinniśmy postawić mu pomnik i pewnie postawimy, bo takowe otrzymują postacie wybitne. Wg mnie to najlepszy piłkarz jaki się urodził w naszym kraju, oczywiście rozumiem argumenty głosujących na Zbigniewa Bonka, Kazimierza Deynę czy Grzegorza Lato, ale w tamtych czasach mieli za partnerów piłkarzy równie wybitnych. Pierwszy przykład z brzegu – Mateusz Klich czy Maciej Rybus to nie Henryk Kasperczak czy Antoni Szymanowski, a za Janem Bednarkiem (Southampton) i Piotrem Zielińskim przemawia dzisiaj tylko przynależność klubowa, bo w kadrze grają na zupełnie innym słabszym poziomie. Nie jest wina Lewandowskiego, że ma średniej klasy partnerów, którzy nie radzą sobie z Łotyszami, raczej jego zasługa jest wychodzenie z opresji w imponujący sposób. Deyna czy Boniek nie mieli takich problemów, byli liderami i najlepszymi zawodnikami świetnych drużyn, które prowadzili do kosmicznych rezultatów. Przecież dzisiejszy Lewandowski z etyką pracy i regularnością (także w klubie) byłby liderem w każdej historycznie reprezentacji. Zresztą w podobnej dyskusji w Szwecji stawia się na szczycie Zlatana Ibrahimovicia, a nie liderów medalistów Mistrzostw Świata 1950 (Hasse Jeppson), 1958 (Kurt Hamrin), 1994 (Kennet Anderson) czy Mistrzostw Europy 1992 (Tomas Brolin).

Zieliński zawiódł mnie tyle razy, że jako entuzjasta jego talentu mam chwile zwątpienia co do jego gry w jedenastce. Przeszedł się obok meczu z drużyną, która Mateusz Borek podczas transmisji określił, jako taka, która nie utrzymałaby się w Serie B. Zamiast się odblokować z piłkarskim outsiderem, dał kolejny argument krytykom i dzisiaj, lepiej aby usiadł na ławce z Macedonia Północną. Kamil Grosicki zaliczył dwie asysty przy golach Lewandowskiego, ale nie potrafił wykorzystać dwóch klarownych sytuacji. I można wymienić dalej polskiego piłkarza. Liczby nie kłamią -we wrześniu Polska bramek nie strzeliła, a w pierwszym meczu październikowym strzelił tylko jeden piłkarz. Przeciwnicy to kolejno: Słowenia, Austria i Łotwa. Zaznaczę, że mówimy o drużynie z potencjałem określonym pomiędzy 1/4 a 1/8 finału Mistrzostw Europy.

To właśnie turniej Mistrzostw w Europy 2020 jest wyznacznikiem tej kadry i celem. Potencjał zawodników oraz Lewandowski, topowy napastnik świata sprawia, że oczekujemy ogrywania ogórków, przełamania kryzysów i wystawiania nowych twarzy z reprezentacjami klasy Łotwy. Boimy się powtórki z mundialu w Rosji i kolejnych meczów: otwarcia, o wszystko i o honor. Potrzeba zmian nie na zasadzie: ten za tego, bo na koniec czy gra tamten czy inny, efekt jest ten sam. A przeciwnicy na turnieju będą o dwie klasy lepsi. Potrzebujemy, aby liderzy wzięli sprawę w swoje ręce i pokazali, że gra polegająca na oddaniu piłki przeciwnikom ich nie interesuje. I to niezależnie, czy trenerem będzie Nawałka czy Brzęczek. Impuls musi iść od drużyny, bo Euro 2020 to będzie przedostatnia szansa, aby z Robertem Lewandowskim grać o coś. W przeciwnym razie, kibice przestaną sięgać po cierpka herbatę, tak jak przestali sięgać po kwalifikacje europejskich pucharów w wydaniu polskich drużyn.

Koszykarski Śląsk – meldunek 6: z Dąbrowy Górniczej na tarczy

Drugi mecz sezonu regularnego Śląsk zaczął piątką: Kamil Łączyński, Devoe Joseph, Mathieu Wojciechowski, Aleksander Dziewa i Michał Gabiński, Dla Wojciechowskiego i Gabińskiego był to powrót do Dąbrowy Górniczej, w której grali w poprzednim sezonie. Dąbrowa Górnicza podobnie jak Śląsk, rozpoczęła sezon od zwycięstwa – po dogrywce zwyciężyli GTK Gliwice, a w meczu zdobyli 105 punktów tracąc 102. To zapowiadało nam ostre strzelanie i dobre widowisko. Na początku było słabo – przeciwnicy grali indywidualnie, trafiali dużo rzutów z daleka – nawet z dziewięciu metrów, było widać, ze Gabiński nie potrafi przejmować po zasłonach, za dużo daje miejsca, z kolei gdy wychodzi na obwód, nikt je przejmuje i są łatwe punkty. Jego zmiennik, Andrew Chrabaszcz dobrze broni pod tablicą, jednak nie potrafi rozegrać pick-and-rolla (nie ścina pod kosz), a taką akcje rozegrał choćby Clayton Custer z Gabińskim. Pomysł z rozciąganiem gry widać było od początku, co prawda Łączyński potrafi sobie wykreować pozycję, ale szuka partnerów na sile. Był moment, kiedy co trzy posiadania Śląsk mógł rzucać za trzy punkty wysokimi, którzy oddawali piłkę kolegom, a czasem Aleksander Dziewa wchodził dynamicznie pod kosz, co zwykle kończyło się punktami lub faulem przeciwnika. Niestety zarówno Gabiński jak i Chrabaszcz, nie dają mu zasłon przy wejściach, często stoją wtedy pasywnie na obwodzie, co przekreśla szanse na zbiórkę w ataku. Z drugiej strony Maciej Wojciechowski znakomicie czuje się w szybkich wejściach, więc podkoszowi rozciągając grę, robią mu miejsce. W pierwszej kwarcie Robert Johnson zanotował 9 pkt., 3 zb. i 3 as. i był wyraźnie lepszy od kryjącego go Devoe Josepha, który podobnie jak koledzy zagrali słabo. Znakiem rozpoznawczym była nieudana akcja Śląska czterech na dwóch z kontrataku, po której przeciwnicy zdobyli siedem punktów z rzędu. Na szczęście dla Wrocławian, w tym fragmencie lider gospodarzy Dominic Artis nie zdobył punktu, grał samolubnie, w przeciwieństwie do pierwszego meczu z GTK, kiedy zaliczył 32 punkty, 7 asyst i 4 zbiórki. MKS cały czas zdobywała punkty po rzutach z dystansu (8/11 za trzy w pierwszej połowie, nawet 20-letni Konrad Dawdo trafił dwukrotnie), zdecydowanie za dużo miejsca zostawiali na obwodzie wysocy, którzy przejmując zawodnika po zasłonie dawali za dużo miejsca – Chrabaszcz lepiej radzi sobie przy obronie obręczy, niż trójki, a zgodnie z taktyką trenera Andrzeja Adamka dwóch z trzech wysokich gra zawsze, przy dobrze dysponowanych rywalach Śląsk stracił w pierwszej połowie 49 punktów. W drugiej kwarcie zaczęli zdobywać punkty Amerykanie – Joseph trafiał z dystansu, a Torin Dorn zagrał kilka skutecznych akcji na siłę – obecność tej dwójki oznacza siedzenie na ławce Wojciechowskiego – obecnie nie ma pomysłu na tą trójkę razem na parkiecie. Po raz kolejny okazało się, że Custer to raczej dwójka niż jedynka, bo podwajany traci piłkę na rozegraniu, a z kolei wykreowany trafia za trzy punkty. Połowę przespał Łączyński, bo 3 punkty zdobyte efektownym step back oraz dwie asysty to za mało. Ogółem mało otwartych pozycji, mało zespołowej gry – Śląsk przegrał połowę 44-49.

Druga połowa zaczęła się bardzo dobrze, widać było, że Łączyński chce grać z Dziewą, a w obronie zaczęliśmy odcinać strzelców, choć przebudził się Artis. Odpowiedział Łączyński rzutem za trzy z rogu boiska i dwójką przed Artisem, podobnie jak Joseph zaczął grać jak lider i także trafił z mocnym kryciem. Śląsk zaczął gonić wynik, pomogły w tym trzy faule Bryce`a Douviera i posadzenie go na ławce. Dalej świetnie grał Dziewa, który zbierał, blokował, przechwycił – imponująco jak na debiutancki sezon w Tauron Basket Lidze. Gdy Wojciechowski trafił za trzy, było 67-65 dla WKS, a po wejściu Custera nawet 69-65. Jednak po dwóch głupich stratach Śląska, kwarta skończyła się wynikiem 69-72. Wspomniany Artis na koniec trzeciej kwarty miał 6 punktów i 3 asysty, w porównaniu do meczu GTK czy sezonu 2017–2018 (grał do stycznia) w barwach Czarnych – średnio 15 pkt., 5 zb., i 6 as. słabo. Czwartą kwartę otworzył Łączyński rzutem za trzy, ale przebudził się Artis trafiając dwa razy za trzy punkty. Czwarta kwarta to był koncert gry tego zawodnika, potrafił zabrać piłkę Josephowi, zdobył osiem punktów z rzędu, co oznaczało dużą kontrolę gry. Joseph zmniejszył prowadzenie trójką na pięć punktów, przebudził się także Wojciechowski, który imponuje grając w kontraktach, ale np. za rzadko rzuca za trzy punkty. Gry Joseph w obronie zabrał piłkę Artisowi, z ośmiu punktów przewagi zrobiło się trzy. Gdy chwilę później trzecią trójkę w meczu Bryce Douvier (20 pkt. w meczu), na tablicy wyników było 84-88 i niespełna cztery minuty do końca. Widać było, że Gabiński nie nadaje się na długie granie i pod koniec nie ma siły , zmienił go Dziewa, który zdobył (jak się okaże) osiem z ostatnich dziesięciu punktów Sląska, świetnie wyglądając w pick and rollach z Łączyńskim i Wojciechowskim. Gdy wynik brzmiał 92-94 piłkę stracił Artis (18 pkt. w meczu), którą przechwycił.. Dziewa i od razu podał do Dorna, który chciał zagrać kontratak z Josephem, ale podał wprost w ręce Tavariusa Shine`a na 12 sekund do końca. Sfrustrowany Wojciechowski faulował niesportowo Shine`a (15 pkt. w meczu) i po dwóch trafionych rzutach dalej piłka była po stronie MKS. Po dwóch celnych Roberta Johnsona (20 pkt. w meczu), w odpowiedzi Dziewa ustalił wynik na 94-98.

MKS Dąbrowa Górnicza – Śląsk Wrocław 98:94
Śląsk: Devoe Joseph 18 (4), Aleksander Dziewa 18, Maciej Wojciechowski 14 (1), Kamil Łączyński 13 (3), Clayton Custer 11 (2), Torin Dorn 9, Michał Gabiński 6, Jakub Musiał 3 (1), Andrew Chrabascz 2

Relacje z pozostałych spotkań Śląska:

Koszykarski Śląsk – meldunek 5: ostre rzucanie na inaguracje (z Hydrotruckiem)

Koszykarski Śląsk – meldunek 4: co wiemy po memoriale Adama Wójcika

Koszykarski Śląsk – meldunek 3: dwa sparingi z Pardubicami i trzech debiutantów

Koszykarski Śląsk – meldunek 2: sparingi ze Spójnią i Stalą

Koszykarski Śląsk – meldunek 1: nowy trener, nowy lider i pierwsi Amerykanie

Wystartowała #Euroliga – podsumowanie 1 kolejki

Wystartowała Euroliga – najsilniejsza i najciekawsza od lat, rozszerzona z 16 do 18 drużyn, dalej w zamkniętym formacie z corem i zaproszeniami. W praktyce, pomijając dzikie karty, wygraną w EuroCup itp., mamy w porównaniu do poprzedniego sezonu aż pięć nowych drużyn – Albę Berlin, ASVEL Villeurbanne, Crvenę Zvezdę, Zenit Saint Petersburg oraz Valencię, kosztem Herbalife Gran Canaria, Buducnost Podgorica i Darussafaki, czyli najsłabszych zespołów.

Hit dla Realu
W hicie pierwszej kolejki Real zwyciężył Fenerbahce, grając zespołowy basket oparty na zgraniu zawodników, co widać po asystach 23-12. W Fenerbahce nie zagrał MVP poprzednich rozgrywek Jan Veselý, a w głównej roli wystąpili nowi zawodnicy – Nando De Colo (22 pkt., 5 as.), Derrick Williams (19 pkt., 10 zb.) oraz Nicola Kalinić (13 pkt.). W drużynie gospodarzy znakomicie zagrał Jeffery Taylor, który spudłował tylko jeden rzut (19 pkt., 5/5 za dwa i 3/4 za trzy punkty) oraz znakomicie drygował grą Facundo Campazzo (14 pkt., 8 as.), a swoje dorzucili Anthony Randolph (15 pkt., 5 zb., 3 as., 3 prz.) i Rudy Fernandez (10 pkt.). Real, a zwłaszcza Taylor ruszyli bardzo mocno – szwedzki koszykarz w pierwszych sześciu minutach zdobył 12 punktów, a gospodarze prowadzili 19-4. Potem Fenerbahce uporządkowało grę, De Colo przestał tracić głupio piłki i pod koniec pierwszej połowy gospodarze prowadzili tylko jednym punktem. Real drugą połowę rozpoczął jak pierwszą — ruszył 11-0, a kwarta skończyła się wynikiem 64-55. Na 3 minuty 25 sekund przed końcem meczu mieliśmy remis po 73 za sprawą trójki Williamsa, a następnie kontry Sloukasa. Od tego momentu Fenerbahce zdobyło jedynie cztery punkty z rzutów wolnych, w odpowiedzi przebudził się Taylor zdobywając kolejno cztery punkty, a Gabriel Deck po asyście kolegi z reprezentacji (Campazzo) przypieczętował zwycięstwo. Wiadomo, że Real i Fenerbahce będą grali o zwycięstwo w całych rozgrywkach i ten mecz tak naprawdę nic nam nie powiedział. Jeffery Taylor zagrał niesamowicie na początku i końcu meczu, Królewscy trafiali z gry na poziomie ponad 60%, a w Fenerbahce brakowało Veselego, a De Colo zanotował siedem strat.

Mirotic i Barcelona imponują
Do trójki najsilniejszych zespołów ostatnich lat (Real, CSKA, Fenerbahce) od pierwszej kolejki dołączyła Barcelona, która w hicie pewnie zwyciężyła na wyjeździe Efes Pilsen. Podopieczni Svetislava Pešića prowadzili z finalistą poprzedniej edycji do przerwy 11 punktami. To był także rewanż za piąty mecz pierwszej rundy ćwierćfinałów poprzedniego sezonu. Od tamtego meczu Efes ustabilizował skład, a Barcelonę przeszła rewolucja. Przede wszystkim przyszedł Nikola Mirotic zdobywca 24 punktów (5/8 za dwa, 4/8 za trzy) – bodaj najlepszy zawodnik pierwszej kolejki. Dostał wsparcie od także pozyskanych w lecie: Malcolma Delaney’a, który zdobył 11 punktów i 7 asyst i Brandona Davisa, autora 10 punktów, do których dodał 5 zbiórek, 4 asysty i 2 bloki. Nowy zawodnik Efesu Alec Peters był najlepszym zawodnikiem rywali (16 punktów, 4/5 za trzy), ale zawiódł jeden z dwójki liderów Vasilije Micic, który 14 punktów zdobył z 17 (!) rzutów z gry. Shane Larkin (podobnie jak Rodrigue Beaubois i Adrien Moerman) jest kontuzjowany. Na początku meczu było równo, ale dwie trójki na początku drugiej kwarty Delaneya oraz Pierre’a Orioli ustawiły mecz. Pod koniec trzeciej kwarty mieliśmy zryw Efesu, a kwarta zakończyła się wynikiem 46-49, jednak ponownie Delaney, Oriola i dwukrotnie Ante Tomic zdobyli 9 kolejnych punktów na otwarcie czwartej kwarty i Efes do końcu meczu nie zbliżył się do rywali.

Nowe gwiazdy muszą się rozkręcić
W innych meczach zwyciężył m.in. Panathinaikos prowadzony przez świetnego Nicka Calathesa (21 pkt., 7 as.) i Deshauna Thomasa (18 pkt., 11 zb.). Nowi zawodnicy Jimmer Fredette (11 pkt.) i Wesley Johnson (3 pkt.) nie zachwycili i trudno powiedzieć jak wpasują się do europejskiego grania. Podobnie Greg Monroe z Bayernu (6 pkt., 10 zb., 4 as), ale Bayern za sprawą Vladimira Lucica (18 pkt, 5 zb.) oraz Nihada Dedovica (16 pkt., 3 zb., 3 as., 4 prz.) pokonał drużynę Ettore Messiny 78-64. Duet Serio Rodriguez (14 pkt, 6 as.) i Luis Scola (17 pkt., 6 zb) zagrał nieźle, ale brakowało pomocy u innych zawodników. Na uwagę zasługują także rozmiary zwycięstwa na wyjeździe CSKA z Valencią 96-71 głownie za sprawą duetu:, Mike James (20 pkt., 5/5 z gry, 1/1 za trzy, 5 as.) i Darrun Hilliard (22 pkt.). W podobnych rozmiarach wygrała Alba Berlin nad Zenitem St Petersburg, głównie za sprawą świetnych trójek 13/29, a wśród pokonanych mało grał Mateusz Ponitka, który pięć z siedmiu punktów zdobył w ostatniej minucie.

Double double
Derrick Williams (Fenerbahce Stambuł) 19 pkt., 10 zb. vs Real Madryt
Deshaun Thomas (Panathinaikos Ateny) 18 pkt., 11 zb. vs Crvena Zvezda
Tonye Jekiri (ASVEL Villeurbanne) 13 pkt., 10 zb. vs Olympiacos Pireus

 

15 najważniejszych zmian w #Euroliga

Pod koniec sierpnia sporządziłem ranking zawodników (TUTAJ), którzy wzmacniają Euroligę przychodząc z NBA. Wiele się dzieje także wewnątrz samej Europy, kluby zmieniają czołowi koszykarze. Kluby podchodzili do zmian różnie – Real utrzymał skład de facto wymieniając Gustavo Ayona na Nicolasa Laprovittolę, choć oczywiście to nie ta pozycja. Wzmocniła się przede wszystkim Barcelona, która po dwóch kompromitujących sezonach (11 i 13 miejsce) w ostatnim wróciła do ćwierćfinału, ale przegrała w piątym spotkaniu z Efesem Pilsen i po raz piąty z rzędu nie zagrała w Final Four. Ich głównym rywal w tym czasie wygrał ją dwukrotnie, dwukrotnie przegrywając w półfinale. Do Barcelony przyszedł mistrz Euroligi Cory Higgins oraz dwóch gwiazdorów – Brandon Davis wybrany do pierwszej piątki poprzedniego sezonu oraz z Chin Malcom Delaney, który z Adamem Hangą i Thomasem Heurtelem uporządkuje rozgrywanie. Fenerbahce po niespodziewanej przegranej w Final Four z Efesem (wcześniej wygrali sezon regularny 25-5) pozyskali dwa znaczące nazwiska – Nando de Colo, który bardzo dobrze zaprezentował się na Mistrzostwach Świata, a wcześniej wygrał z CSKA dwukrotnie Euroligę, a w 2016 był MVP Final Four oraz Derrick Williams numer dwa draftu 2011, tracąc jedynie Nicolò Melliego. Obrońca trofeum CSKA Moskwa przeszli rewolucje, odeszli wspomniani de Colo, Higgins oraz Sergio Rodriguez (do Olimpii), Alec Peters (Efes) i Othello Hunter (Maccabi), ale pozyskali króla strzelców poprzedniej edycji Mike’a Jamesa oraz duet z Baskonii Johannes Voightmann i Darrun Hillard oraz dwóch graczy z NBA. Sensacyjny finalista poprzedniej edycji Efes zatrzymał rewelacyjny duet Shane Larkin, Vasilije Micić i wzmocnił się pod koszem Petersem i Chris Singleton (Barcelona). Wielki powrót do Europy Ettore Messiny to wielka rewolucja w Olimpii Mediolan – znaczące odejścia (Mindaugas Kuzminskas i James) oraz sensacyjne przyjścia Rodrigueza i Luisa Scoli oraz wymiana Amerykanów sprawia, ze Olimpia włączy się do walki o ćwierćfinał.

Poniżej lista zmian:

  1. Mike James (Olimpia Mediolan ->CSKA Moskwa)
  2. Nando de Colo (CSKA Moskwa -> Fenerbahce Stambuł)
  3. Brandon Davies (Žalgiris Kowno -> FC Barcelona)
  4. Luis Scola (Shanghai Sharks -> Olimpia Mediolan)
  5. Malcolm Delaney (Guangdong Tigers -> FC Barcelona)
  6. Sergio Rodriguez (CSKA Moskwa -> Olimpia Mediolan
  7. Nicolas Laprovittola (Joventut Badalona -> Real Madryt)
  8. Derrick Williams (Bayern Monachium -> Fenerbahce Stambuł)
  9. Cory Higgins (CSKA Moskwa -> FC Barcelona Lassa)
  10. Gustavo Ayon (Real Madryt -> Zenit Sankt Petersburg)
  11. Mindaugas Kuzminskas (Olimpia Mediolan -> Olympiakos Pireus
  12. Chris Singleton (FC Barcelona -> Efes Stambuł)
  13. Jeremy Evans (Darüşşafaka Stambuł -> Khimki Moskwa)
  14. Johannes Voigtmann (Kirolbet Baskonia ->CSKA Moskwa)
  15. Tyrese Rice (BroseBamberg -> Panathinakos Ateny)
    .. Mateusz Ponitka (Lokomotiv Kuban -> Zenit Saint Petersburg)